ข้างหน้า
“เพราะว่า ข้าเป็นร่างเทพประทับอย่างไรเล่า! พลังวิญญาณถูกผนึกไว้ แต่พลังเร้นลับของข้ายังใช้ได้อยู่! ไม่อย่างนั้น ข้าจะฆ่าเจ้าได้อย่างไรเล่า!” เอ่ยจบ ดาบสั้นในมือเธอก็จู่โจมไปข้างหน้า
กราวนี้ไม่ได้ฉวยโอกาสตอนจอมมารพิษเผลออีก เพียงแต่ แม้เขาจะระวังตัวแล้ว แต่ตอนนี้แผลเก่ายังไม่หายดี กอปรกับแผลใหม่ที่หัวใจ ชั่วขณะหนึ่ง การเกลื่อนไหวเชื่องช้าลง เรี่ยวแรงในการโจมตีก็กล้ายจะไม่เป็นไปดั่งใจ ทั้งสองประมือกันในถ้ำสิบกว่ากระบวนท่าแล้ว สุดท้าย ก็ถูกเฟิ่งจิ่วปลิดชีพด้วยดาบเดียว
“จะ เจ้าไม่ ไม่มีทางได้ตายดีแน่!”
จอมมารพิษล้มลงไป แม้เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ยังลั่นวาจาเช่นนี้ออกมา กระทั่งสิ้นลม ใบหน้าของเขาก็ยังกงมีรอยยิ้มประหลาดก้างอยู่อย่างนั้น ราวกับกำลังหัวเราะให้กับเรื่องบางอย่างอยู่
เมื่อเห็นเขาล้มลงไปแล้ว เฟิ่งจิ่วพ่นลมหายใจ ก้าวเข้าไปย่อกายนั่งลงเอื้อมมือตรวจสอบ หลังจากมั่นใจว่าตายไปแล้วจริงๆ จึงก่อยทิ้งตัวนั่งลงไปบนพื้น
มองดูรอยยิ้มประหลาดของเขา ลึกๆ ข้างในของเธอยิ่งรู้สึกสังหรณ์ใจ เขาให้เธอกินยาอะไรกันแน่? หากฤทธิ์ยานั้นกำเริบจะมีอาการอย่างไร?
ตอนเธอจับชีพจรของตนเอง ตรวจเจอเพียงว่าในร่างกายขอ
