่เย็นเยือกและเปลวเพลิงรุ่มร้อนแผ่กระจายจากแผลไปทั่วร่างกาย เจ็บจนเขาต้องสูดปาก
“ย้าก!”
เขาอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ทั้งร้อนและเย็นซัดฝ่ามือพิษออกไป เฟิ่งจิ่วเพื่อหลบเลี่ยงฝ่ามือนั้น พลิกหมุนกระบี่ที่เสียบคาไหล่เขาไว้ ก่อนจะกระชากออกไปและทิ้งรูขนาดใหญ่ไว้
“บัดซบ!”
เขาตวาดกร้าว สัมผัสเปียกชื้นและอุ่นร้อนตรงหัวไหล่ทำให้เขารู้แม้ไม่ต้องหันมองว่ามีเลือดไหลทะลัก เขายกมือสกัดจุดห้ามเลือดทันที เพราะได้รับบาดเจ็บ ไอเหี้ยมเกรียมยิ่งกระจายรอบตัว เงาร่างสีดำกลายเป็นควันสีดำกลุ่มหนึ่งม้วนโจมตีมาทางเฟิ่งจิ่ว
นางรู้สึกเพียงตรงหน้ามีเพียงควันสีดำกลุ่มหนึ่ง กลับไม่เห็นเงาร่างของเจ้าสำนักปัญจพิษ ในเสี้ยวนาทีนั้นเอง จู่ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ปกคลุมเธอ ทว่าในเวลา เธอแยกแยะไม่ออกด้วยซ้ำว่าไอสังหารมาจากทิศทางใด
“ระวัง!”
เสียงหนึ่งร้องเตือนขึ้น เสียงของโม่เฉินดังเข้ามาในโสตประสาท เธอรู้สึกเพียงถูกคนโอบเอว ร่างกายหมุนคว้างลอยออกไปจากตำแหน่งเดิม ครั้นเพ่งมองหลังยืนอย่างมั่นคง ก็เห็นเงาร่างสีดำกำลังพุ่งออกไปจากกลุ่มควันดำ ส่วนคนที่โอบเอวเธอไว้ก็คือโม่เฉินในชุดขาว
“ไม่เป็นไรกระมัง?” โม่เฉินปล่อยมื
