บทที่ 792 เปลี่ยนท่าที
“ใช่แล้ว ตาเฒ่า” เฉินจ้าวซื่อคว้าแขนเสื้อของอาเฉินเอาไว้ “คนที่ทำร้ายพวกเขาคือครอบครัวเฉินหลิ่ง ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ทุกข์มีเจ้าทุกข์ หนี้มีเจ้าหนี้ ถ้าจะมีเรื่องก็ต้องเป็นพวกเขาสิ”
ในไม่ช้า เฉินจ้าวซื่อก็คิดอะไรได้
“หรือว่าเป็นเพราะพวกเราช่วยพวกต้าชวนกับเสี่ยวชวนเอาไว้?”
พอคิดถึงคนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดินของบ้านตัวเอง เฉินจ้าวซื่อก็ยืนนิ่งไม่ไหวอีกต่อไป คว้าท่อนไม้แล้วตรงไปไล่พวกเขาออกไปทันที
เวลานั้น สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินจัดแจงทุกอย่างเสร็จแล้ว กำลังพาลูกน้อยเข้านอน
เสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากประตูห้องใต้ดิน ทำให้พวกนางรู้สึกตื่นตัว
“พี่สะใภ้ อย่าเพิ่งนอนเจ้าค่ะ” สะใภ้รองเฉินเขย่าปลุกคนข้างกาย
สะใภ้ใหญ่เฉินลืมตาขึ้น “ทำไมรึ?”
ขณะคุยกันอยู่ เฉินจ้าวซื่อก็พาลูกสะใภ้ถืออาวุธพรวดพราดเข้ามาแล้ว
“เจ้าพวกคนสารเลว ยังมีหน้ามานอนอีกเรอะ? ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!”
“ลุกขึ้น ได้ยินไหม?”
“แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วไสหัวออกไปซะ”
……
ไม่สนใจว่าเด็กสามคนนั้นจะนอนหลับอยู่หรือไม่ พวกนางสลัดผ้าห่มออกแล้วกระชากตัวพวกเขาขึ้นมาทั้งอย่างนั้น
สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินร้องเสียงดังลั่น “จะทำอะไร! ท่านบ้าไปแล้วรึ? มาก่อความวุ่นวายอะไรกลางดึกกลางดื่น?”
“ยังมาถามว่าพวกข้าก่อความวุ่นวายอะไรอีก? พวกข้าถูกพวกเจ้าทำร้ายจนบ้านแทบแตกสาแหรกขาดอยู่รอมร่อ พวกเจ้ากลับมีหน้ามานอนหลับอีกอย่างนั้นเรอะ?”
