“บ้านแตกสาแหรกขาดอะไรกัน? สามีของท่านทำให้แม่สามีของพวกข้านอนนิ่งติดเตียงอยู่แบบนั้น พวกข้าก็ไม่ได้ไปคิดบัญชีกับพวกท่าน พวกท่านกลับมาหาเรื่องพวกข้า? ถ้าสามีของพวกข้าออกมาได้ต้องไม่ปล่อยพวกท่านไปแน่”
“ยังหวังให้สามีของพวกเจ้าออกมาอีกงั้นเรอะ ฝันไปเถอะ ชาตินี้ทั้งชาติพวกเขาก็ไม่ได้ออกมาแล้ว”
……
สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินได้ยินเฉินจ้าวซื่อกล่าวเช่นนั้นก็พลันโมโห พุ่งเข้าไปตะลุมบอนกับพวกนาง
ผู้หญิงยังจะต่อสู้กันอย่างไรได้อีกเล่า?
ตบหน้ากัน ดึงทึ้งเส้นผมของอีกฝ่าย
ล้วนเป็นวิถีการต่อสู้ของผู้หญิง
“ห้ามตีแม่ข้า!”
เฉินต้าชวน เฉินเสี่ยวชวน และเฉินเจวียนเอ๋อร์เห็นมารดาของตนเองถูกรังแกก็พุ่งเข้ามาช่วยเหลือ
น่าเสียดายที่ฝ่ายเฉินจ้าวซื่อมีคนมากกว่า ทั้งยังมีลูกชายสามคนมาช่วย สุดท้ายจึงควบคุมตัวสะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินได้สำเร็จ
พวกลูกสะใภ้ของเฉินจ้าวซื่อก็ไม่เกรงใจ ปรี่เข้ามาตบคนเพียะ ๆๆ จนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง
หลังระบายโทสะออกมาจนหนำใจแล้วก็ขับไสพวกเฉินเสิ่น ลูกสะใภ้ และหลาน ๆ ออกไปจากเรือน
น่าสงสารก็แต่เฉินเสิ่น ตั้งแต่ล้มไปคราวนั้นก็นอนติดเตียงยังไม่ได้สติคืนมา
ช่วยไม่ได้ ผู้ใดใช้ให้นางเป็นผู้ร้ายหลบหนีกันเล่า อาเฉินสลบไสลไม่ได้สติยังสามารถพบท่านหมอ แต่นางกลับทำไม่ได้
ถูกคนไล่ออกมากลางดึกดื่น ทั้งยังถูกตบตีจนสะบักสะบอม สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินกอดลูกน้อยร้องไห้โศกา
ข้างกันนั้น เฉินเสิ่นนอนอยู่บน
