พื้นอย่างโดดเดี่ยว แม้แต่ผ้าห่มสักผืนก็ยังไม่มี
“ยังจะเอาผ้าห่มอะไรอีก สามีข้าถูกพวกนี้ทำร้ายสาหัสขนาดนี้แล้ว นางไม่หนาวตายหรอก”
เฉินจ้าวซื่อบอกให้ลูกสะใภ้ปิดประตู ส่วนคนข้างนอกจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวอันใดกับนาง
ความกังวลหนึ่งเดียวของนางในตอนนี้ก็คือ…เรื่องของอาเฉินจะทำอย่างไร?
“ฮือ ๆๆ…น้องสะใภ้ ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?” สะใภ้ใหญ่เฉินกล่าวเสียงสะอื้น “บ้านถูกทางการสั่งปิดไปแล้ว ยังมาถูกคนไล่ออกมาจากห้องใต้ดินอีก ตอนนี้พวกเราจะไปอยู่ที่ไหน?”
“ฮือ ๆๆ…” สะใภ้รองเฉินร้องไห้กล่าวว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ท่านแม่บอกว่าอาเฉินจะช่วยไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้เล่า?”
“ใครจะไปรู้? อยู่ดี ๆ ก็มาเปลี่ยนท่าทีแบบนี้ มีเพียงผีสางที่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร” สะใภ้ใหญ่เฉินพูด “เจ้าว่าเป็นเพราะเกิดเรื่องกับอาเฉินหรือเปล่านะ? ก่อนหน้านี้เขาก็สลบไปพร้อมกับท่านแม่นี่นา? ท่านแม่ยังไม่ฟื้น ไม่แน่ว่าอาเฉินก็อาจจะ…”
“ท่านแม่ไม่ได้พบหมอ แต่อาเฉินพบหมอแล้ว ถ้าคนยังไม่ฟื้น อาสะใภ้คงไล่พวกเราออกไปตั้งนานแล้ว ไม่รอมาจนถึงวันนี้หรอก”
สะใภ้ใหญ่เฉินพยายามคาดเดา “ตอนนั้นอาจดูไม่ออก แต่ตอนนี้ดูออกแล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าทำไมอาสะใภ้ถึงโมโหขนาดนี้ จู่ ๆ ก็ไล่พวกเราออกมา?”
สะใภ้รองเฉินคาดเดาเหตุผลไม่ออกเช่นกัน แต่มีเรื่องหนึ่งที่นางแน่ใจ นั่นก็คือนางไม่มีวันพาแม่สามี พี่สะใภ้กับลูกชายของอีกฝ่ายกลับบ้านเดิมของ
