ย่างนั้นข้าย่อมไม่ยอมปล่อยให้พวกเขามีชีวิตที่สงบสุขอยู่แล้ว” เธอยิ้ม ก่อนเอ่ยต่อว่า “ตอนนี้พิษในร่างของนายแห่งตลาดมืดก็รักษาได้แล้ว เรื่องสำนักปัญจพิษหากปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเขาไปสะสางกันเองย่อมดีที่สุดแล้ว เมื่อเป็นอย่างนี้ ข้าก็เบาแรงไปได้บ้าง หนำซ้ำ ข้ายังตั้งใจว่าอีกไม่กี่วันจะกลับแผ่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำกับพี่ชายข้า”
“ยาแก้พิษระดับเจ็ดเจ้ากลั่นสำเร็จแล้วหรือ?” โม่เฉินแววตาไหวระริกเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเฟิ่งจิ่วจะกลั่นยาแก้พิษระดับเจ็ดได้สำเร็จแล้ว
“อืม พวกเขากินยาแก้พิษระดับเจ็ดเข้าไป พิษในร่างถูกขับออกมาหมดแล้ว เหลือแต่ต้องพักฟื้นอาการบาดเจ็บภายใน” เธอขมวดคิ้ว เอ่ยว่า “ไม่รู้ว่าคนของสำนักปัญจพิษจะมาอีกเมื่อไร? ข้าส่งคนออกไปสืบหานานแล้วก็ยังไม่เจอแหล่งที่อยู่ของพวกเขา อยากจะแฝงตัวเข้าไปสืบดูว่าพลังของพวกเขาแข็งแกร่งเพียงไหนก็ไร้หนทาง”
ครั้นได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินมีสีหน้าหวั่นไหว ถามว่า “เจ้าคิดจะแฝงตัวเข้าไปในสำนักปัญจพิษ?”
“อืม” เธอพยักหน้า “แม้ข้าจะอยากทิ้งเรื่องนี้ให้ทางตลาดมืดเป็นฝ่ายจัดการเอง แต่ท่านลุงเฮยแม้จะแก้พิษในร่างได้แล้ว ทว่าร่างกายยังต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนในกา
