รพักฟื้น เดาว่าหากสู้กันอีกครั้ง ต้องมีปัญหาแน่ ฉะนั้นข้าจึงคิดว่าหากแฝงตัวเข้าไปสืบได้ก็จะดีต่อการวางแผน”
“ข้าไปด้วย”
“อะไรนะ?” เธอชะงักงัน มองหน้าเขา
เขามองเธอ เอ่ยว่า “ข้ารู้ว่าอยู่ไหน ข้าไปกับเจ้าด้วย”
“ไปไหน? ข้าไปด้วย”
เสียงหนึ่งดังมา ทั้งสองมองตามเสียงไป เห็นเพียงกวนสีหลิ่นสาวเท้ายาวๆ เดินเข้ามานั่งลงข้างพวกเขาสองคน รินน้ำชาด้วยตนเอง ถามว่า “พวกเจ้าว่าจะไปไหนกัน? นับข้าด้วย ข้าก็จะไปด้วย”
ได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วกับโม่เฉินมองหน้ากันยิ้มๆ เธอมองโม่เฉิน เอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ไม่สู้ไปเสียตอนนี้เลย?”
“ได้” โม่เฉินพยักหน้า
“พวกเจ้ายังไม่ได้บอกข้าว่าจะไปไหน?” กวนสีหลิ่นที่อยู่ข้างๆ ถาม มองรอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขาสองคน รู้สึกประหลาดใจ สองคนนี้พูดอะไรอยู่กันแน่? เหตุใดเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด?
“ไปที่แหล่งกบดานแห่งหนึ่งของสำนักปัญจพิษ” โม่เฉินยิ้มตอบ “แต่ไม่รู้ว่าเจ้าสำนักปัญจพิษจะอยู่ที่นั่นหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น เอ่ยว่า “ไปดูก็รู้เอง หากอยู่ก็ยิ่งดี ถึงไม่อยู่ พวกเราก็ถือโอกาสทำลายที่นั่นเสียเลย”
………………………………….
