าะสมกับการซ่อนตัวมากจริงๆ แต่พวกเราจะลงไปอย่างไร? หากขี่กระบี่ลงไปเดาว่าพวกนั้นต้องรู้ตัวแน่”
“ตรงนั้นมีบันได” โม่เฉินเอ่ยกับทั้งสอง “เก็บซ่อนกลิ่นอายในตัวพวกเจ้า แล้วตามข้ามา”
ทั้งสองพยักหน้า ก่อนเก็บซ่อนพลังในตัว แล้วตามเขาไปอย่างเงียบงัน กระทั่งเดินลงบันไดไปถึงก้นหุบเขา เห็นกลุ่มทหารยามสองกลุ่มกำลังเดินลาดตระเวนยามกลางคืน
“เลี่ยงพวกเขา พวกเราอ้อมไปทางด้านหลังกัน” โม่เฉินกระซิบบอก พาพวกเขาอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง
ครั้นมาถึงลานสวนแห่งหนึ่งข้างฝน เห็นชายวัยกลางคนที่แขนขาดข้างหนึ่งกำลังพูดคุยอะไรกับคนกลุ่มหนึ่ง
“ข้าไม่มีวันปล่อยพวกคนของหอยาสวรรค์ไปแน่! เจ้ากวนสีหลิ่นที่ตัดแขนข้า! ข้าจะฉีกร่างมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น!” ขณะเอ่ย เขากำหมัดทุบโต๊ะแรงๆ
“ไม่ต้องรีบร้อนไป นายท่านบอกแล้วไม่ใช่หรือ? อีกไม่กี่วัน หัตถ์หมื่นพิษของเขาก็จะฝึกสำเร็จแล้ว ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่กวนสีหลิ่นหรือภูตหมอเฟิ่งจิ่วแห่งหอยาสวรรค์อะไรเลย แม้แต่คนของตลาดมืดก็ต้องถูกนายท่านส่งไปลงนรกแน่นอน” ผู้พูดคือชายวัยกลางคนอีกคน เขารินสุรา พยักหน้าเอ่ยว่า “มาๆๆ ดื่ม! ขอให้พวกเราเอาชนะศัตรูสิบทิศ! ถือโอกาสพาสำนักปัญจพิษให้ผงาดค้
