จะตอบแทนอย่างไร?” เธอมองเขา ยิ้มเอ่ยว่า “บุญคุณที่ช่วยชีวิตไม่ใช่ว่าจะสามารถทดแทนได้ด้วยแก้วแหวนเงินทองนะ! อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทองด้วย”
“แน่นอนอยู่แล้ว” เขาพยักหน้า เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! ข้ามอบตลาดมืดให้เจ้า”
เฟิ่งจิ่วตะลึง “อะไรนะ?” เธอฟังไม่ผิดกระมัง?
“ข้าบอกว่า ข้ามอบตลาดมืดให้เจ้า ต่อไป เจ้าก็คือนายแห่งตลาดมืด เป็นอย่างไร?” เขาเผยยิ้มมองหน้าเธอ รู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลวทีเดียว
“ตลาดมืดเป็นกลุ่มอำนาจที่ท่านสร้างมาเองกับมือ จะมอบให้ข้า? ได้อย่างไรกัน” เธอโบกมือ “อีกอย่างข้าก็ไม่มีแก่ใจจะไปควบคุมดูแลตลาดมืดที่ใหญ่ขนาดนั้นด้วย ไม่เอาๆ”
เห็นเธอทำหน้ารังเกียจรังงอน เขาปากกระตุกอย่างอดไม่ได้ “คนมากมายหมายตาตลาดมืดของข้า เจ้ากลับรังเกียจ เจ้ารู้หรือไม่ ตลาดมืดมีอำนาจและพลังยิ่งใหญ่ขนาดไหน?”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะคิกคัก “ท่านลุงเฮย ท่านอย่าโอ้อวดไปหน่อยเลย อำนาจของตลาดมืดยิ่งใหญ่มาก เรื่องนี้ข้ารู้ แต่ท่านดูสิ ตั้งแต่ท่านถูกพิษจากสำนักปัญจพิษ ตลาดมืดสาขาใดบ้างไม่ปิดทำการ? ยามนี้ข้าเดาว่าคนในตลาดมืดของท่านคงกำลังโกลาหลวุ่นวายกันอยู่!”
เธอเอ่ยด้วยท่าทางไม่ยี่หระ มือข้า
