ข้าเป็นอย่างไร?” เห็นเฟิ่งจิ่วไม่พูดอะไร เขาเอ่ยอีกว่า “ข้ายังไม่ได้บอกชื่อของข้ากับตระกูลของข้าให้เจ้ารู้ ที่จริง…”
“เรื่องนี้ไม่รีบร้อน ข้าต้องคิดดูก่อน” เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น มองเขาแล้วเอ่ยว่า “ท่านลุงเฮย ท่านพักฟื้นร่างกายอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน! ข้ายังมีธุระ ขอตัวกลับก่อน” เอ่ยจบ ก็ไม่รอให้เขาพูดอะไร รีบเดินจากไปก่อน
เห็นเฟิ่งจิ่วออกไปแล้ว ชายชราที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหนึ่งจึงเอ่ยว่า “นายท่าน จะให้ภูตหมอเป็นลูกสาวจริงหรือ? หากให้นางเป็นลูกสาวจริงๆ เดาว่าคนในตระกูลจะต้องมีคนคัดค้านแน่นอน”
“เหอะ!”
เขาแค่นเสียง เอ่ยว่า “เรื่องของข้าต้องให้พวกเขามาบงการตั้งแต่เมื่อใดกัน? ขอเพียงแม่หนูนี่ยอมรับข้าเป็นพ่อบุญธรรม ข้าก็ไม่ต้องห่วงว่าภายหน้าของของข้าจะตกไปอยู่ในกำมือของผู้อื่นแม้แต่ชิ้นเดียว”
“ก็จริง ภูตหมอมีนิสัยใจคอสูงส่ง หากกลายเป็นนายท่านน้อยได้จริง ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับนายท่านเช่นกัน” ชายชรายิ้มเอ่ย เพียงแต่ไม่นาน เขาชำเลืองมองคนบนเตียง เอ่ยอย่างลังเลว่า “เพียงแต่จากที่ข้าเห็น หากจะให้ภูตหมอยอมรับนายท่านเป็นพ่อบุญธรรม เกรงว่าจะไม่ง่าย”
“ไม่เป็นไร ยอมรับได้ถือเป็นเรื่องดี แม้จะไม่ยอมรับ บุญคุณ
