มองผู้มาแวบหนึ่ง ก่อนจะออกไปเดินเล่นข้างนอก ราวกับมองไม่เห็นคนคนนั้น เพราะอย่างไร ขอเพียงไม่ใช่ศัตรู พวกมันก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ
“พวกเจ้าสองพี่น้องกลับสนุกสนานกันนัก” โม่เฉินในชุดสีขาวที่นั่งอยู่บนกำแพงเอ่ยขึ้นขณะจ้องมองทั้งสองคนที่อยู่ในลานสวน
“เหตุใดประตูมีไม่เดิน กลับกระโดดข้ามกำแพงเข้ามาอีกแล้ว?” เฟิ่งจิ่วเห็นว่าเป็นเขา ก็อดยิ้มไม่ได้ ทั้งที่เป็นถึงคนที่สง่างามดุจเทพเซียน กลับชอบกระโดดกำแพง นิสัยเช่นนี้น่าแปลกประหลาดจริงๆ
โม่เฉินนั่งอยู่บนกำแพง ถอนหายใจเบาๆ “ไม่ใช่ข้าชอบกระโดดกำแพงมากกว่าเดินเข้ามาทางประตู แต่ข้ามากี่หนก็ถูกไล่กลับไปทุกครั้ง ด้วยความอับจนหนทาง ทำได้เพียงลองกระโดดกำแพงเข้ามาเท่านั้น”
“หืม?”
เฟิ่งจิ่วที่ได้ยินอย่างนั้นก็ประหลาดใจ “เหตุใดถูกไล่กลับไป? ข้าไม่ได้ให้ใครกันท่านไว้นี่!” ครั้นนึกได้ เธอก็ยิ้มอย่างถึงบางอ้อ “ฮะๆ ใช่แล้ว หลายวันก่อนข้ากำลังยุ่งอยู่จริงๆ เดาว่าพวกเขาคงกลัวว่าจะมีคนมารบกวนข้า ถึงได้ไม่ยอมให้ท่านเข้ามากระมัง!”
ขณะอธิบาย เธอมองเขา ยักคิ้ว ยิ้มเอ่ยว่า “ท่านไม่ลงมาดื่มสักหน่อยหรือ?”
ได้ยินคำชวน โม่เฉินสายตาไหวระริก รอยยิ้มพาดผ่านดวงตา ก่อนจะกระโดดลงมาอย่
