้อยคนที่สามารถต่อกรได้”
ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม มองหน้าเธอด้วยสีหน้าจริงจัง เอ่ยว่า “หัตถ์หมื่นพิษนี้เป็นวิชาที่มีเพียงเจ้าสำนักเท่านั้นที่ฝึกได้ ตอนเจ้าสำนักปัญจพิษสู้กับนายท่านของข้าครั้งล่าสุด นายท่านของข้าบอกว่าวิชาหัตถ์หมื่นพิษของเขาฝึกสำเร็จไปเจ็ดส่วนแล้ว ฉะนั้นข้าจึงกังวลว่า…”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “อืม ข้ารู้แล้ว ข้าจะระวัง” เธอลุกขึ้น เอ่ยว่า “ท่านดูแลนายท่านของท่านต่อเถิด พรุ่งนี้หากเขาฟื้นแล้วส่งคนไปบอกข้าด้วย”
“ได้” ชายชรารับคำ ก่อนยื่นก้อนเลือดพิษเหล่านั้นให้เธอ จากนั้นก็ส่งเธอกลับ
เฟิ่งจิ่วกลับจวนไปดูอาการของกู้โม่ หลังจากมั่นใจว่ากู้โม่อาเจียนเป็นเลือด พิษในร่างถูกขับออกหมด เธอกำชับพวกเหลิ่งหวาเล็กน้อย จากนั้นก็กลับห้องปิดประตู ไม่มีใครรู้ว่าเธอยุ่งอยู่กับอะไรในห้องนั้น กระทั่งฟ้ามืดก็เห็นเธอเดินออกมาด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า
“เสี่ยวจิ่ว เจ้าเสร็จธุระแล้วหรือ?” กวนสีหลิ่นที่นั่งอยู่ในลานสวนเห็นเธอออกมา พยักหน้าให้เธอเดินมานั่ง ก่อนรินชาให้เธอหนึ่งถ้วย “พักหน่อยเถิด! เจ้าดูเจ้า พักนี้ยุ่งจนมีสภาพอย่างนี้ไปแล้ว”
“ไม่เท่าไรหรอก ท่านพี่!”
เฟิ่งจิ่ว
