ยิ้มๆ นั่งลงยกชาขึ้นจิบ เอ่ยว่า “ข้าศึกษาส่วนผสมของพิษนั่นแล้ว จากนั้นก็หายาที่สามารถแก้ฤทธิ์ของพวกมันได้ทีละอย่างๆ เมื่อถึงตอนนั้นแม้จะมีคนถูกพิษเล่นงานอีก ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ยาแก้พิษระดับเจ็ดอีกถึงจะแก้ได้”
“เรื่องที่เจ้าพูดข้าไม่เข้าใจสักนิด ข้ารอเจ้าอยู่ตรงนี้เพราะมีของจะให้เจ้า” เขายิ้มๆ หยิบเหล่าสมบัติที่เขาหามาได้ยามอยู่ข้างนอก
ยามสมบัติหายากแต่ละชิ้นถูกวางเรียงรายบนโต๊ะ เฟิ่งจิ่วอดตะลึงไม่ได้ สมบัติถูกวางกองเต็มโต๊ะ มีสมบัติอะไรบ้างน่ะหรือ ก็ของจำพวกไข่มุกเรืองแสงขนาดเท่ากำปั้นทารกเป็นต้น แต่ละอย่างถูกวางกองกันเต็มไปหมด เธอรู้สึกเหมือนกองภูเขาเล็กๆ ตรงหน้ากำลังส่องประกาย แสงเรืองรองนั้นทำให้เสือขาวน้อยและหงส์ไฟ รวมถึงเหล่าไป๋ที่นอนขดตัวอยู่บนกิ่งไม้ต่างล้อมวงเข้ามา
“ท่านพี่ ท่านไปเอาของมากมายอย่างนี้มาจากที่ไหนกัน? อย่าบอกข้านะว่าท่านออกไปปล้นมาน่ะ?” เธอหยิบไข่มุกเม็ดหนึ่งขึ้นมาจ้องมองดูด้วยสีหน้าตะลึงลาน อดจิ๊ปากไม่ได้
“ของดีเลยนี่! เหตุใดมีสมบัติล้ำค่ามากมายขนาดนี้? เหตุใดข้าออกไปไม่เจอของอย่างนี้บ้าง?”
ครั้นได้ยินอย่างนั้น กวนสีหลิ่นหัวเราะลั่น เขามองเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
