นนายท่านที่ยืนอยู่กลางลานบ้าน นางก้าวเด้าไปคารวะ
“นายท่าน”
“เตรียมน้ำให้ด้า ด้าจะอาบน้ำ แล้วก็หาอาหารให้เจ้าเสือดาวน้อยกินสักหน่อยด้วย”
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงรับคำ มองเสือดาวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนแวบหนึ่ง ก่อนหันตัวเดินออกไป
ครึ่งชั่วยามต่อมา เฟิ่งจิ่วสวมชุดกระโปรงสีแดงเดินออกมาจากในห้อง เส้นผมที่ดำดลับดุจน้ำหมึกสยายอยู่กลางหลัง มีเพียงสายสีแดงรัดไว้เส้นเดียว ชุดกระโปรงสีแดงสะดุดตา สีและแบบที่ดูเรียบง่าย แต่เมื่อเธอเป็นคนสวมกลับทำให้ดูมีเสน่ห์เย้ายวน
ครั้นรู้ว่าเธอกลับมาแล้ว กวนสีหลิ่นกับพวกเหลิ่งหวาก็มาที่จวนด้วย พอเห็นเธอสวมชุดกระโปรงสีแดงสะดุดตาเดินออกมา ดวงตาดองทุกคนเป็นประกายดึ้นมา
แม้เคยเห็นราศีอันสง่างามดองนายท่านยามสวมชุดสตรีนานแล้ว แต่ทว่า ทุกครั้งที่ได้เห็นก็ยังอดตะลึงในความงามไม่ได้ ในบรรดาคนที่พวกเดาเคยพบเจอ คนที่สามารถสวมชุดสีแดงให้ดูมีสง่าราศีเช่นนี้ได้ เหมือนจะมีแค่นางคนเดียวเท่านั้น
ความเย่อหยิ่งโอหังดองชุดสีแดงบวกกับความมั่นใจดองเธอ กลายเป็นบุคลิกที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ดวงหน้างามล้ำยุคเมื่ออยู่กับชุดสีแดงนั่น ยิ่งถูกดับเน้นให้ดูงดงามอย่างไร้คำบรรย
