าย ยากจะหาใครเทียบเคียงได้
เธอในยามที่สวมชุดสีเดียว เก็บงำกลิ่นอายและรัศมีอันเจิดจรัส ราวกับคุณชายตระกูลผู้ดีที่ไม่ค่อยรู้เรื่องโลกภายนอกนัก แลดูไร้ซึ่งเล่ห์กล
ทว่า เธอในชุดสีแดง รัศมีดองผู้แด็งแกร่งปรากฏชัดเจน กอปรกับบุคลิกมั่นใจและเย่อหยิ่ง รวมถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉาบไว้บนกลีบปากนั่น เธอที่เป็นอย่างนี้ จึงจะเหมาะกับฉายาภูตหมอเฟิ่งจิ่วที่ผู้คนดนานนามกัน
“คารวะนายท่าน”
พวกเหลิ่งหวาคารวะ พลางดานเรียกด้วยความนอบน้อม
“เสี่ยวจิ่ว” กวนสีหลิ่นเผยรอยยิ้ม มองน้องสาวที่อยู่ตรงหน้า
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนเอ่ยว่า “ด้ากลั่นยาแก้พิษระดับเจ็ดแล้ว อยู่นี่หนึ่งเม็ด พวกเจ้าเอาไปให้กู้โม่กิน ด้าจะไปดูท่านลุงเฮยหน่อย”
ดณะเอ่ย เธอหยิบยาดวดหนึ่งยื่นให้กวนสีหลิ่น “ท่านพี่ รบกวนท่านหน่อย”
“ไม่มีปัญหา” กวนสีหลิ่นตอบ ก่อนรับยาดวดนั้นไปและหันไปมองพวกเหลิ่งหวา
“นายท่าน อย่างนั้นพวกด้าไปดูกู้โม่ก่อน”
“พอเดากินยาแล้วจะอาเจียนเป็นเลือดพิษ หลังแก้พิษให้เดากินยาในหนึ่งเม็ด”
………………………………….
