อะไรที่ว่าจริงจังกับเหลิ่งซวง? เจ้าเด็กไม่รู้จักโต เจ้าหมายปองเหลิ่งซวงสาวรับใช้ข้างกายของเฟิ่งจิ่วอย่างนั้นหรือ? เจ้าเบื่อชีวิตที่ยืนยาวใช่หรือไม่? คนของนางเจ้ายังกล้าไปหมายปอง? ข้าว่าพักนี้เจ้าใช้ชีวิตสุขสบายเกินไป ถึงได้อยากหาเรื่องให้ชีวิตลำบากใช่หรือไม่?”
ผู้นำตระกูลน่าหลันตบโต๊ะเต็มแรง ลุกขึ้นด้วยความโกรธา ชี้หน้าด่าลูกชายคนรองอย่างเดือดดาล
“ท่านพี่…” น่าหลันจื่อเยี่ยนหันไปมองโม่เฉิน หวังว่าเขาจะช่วยพูด
“ไม่ต้องมองข้า ข้าเองก็อับจนหนทาง”
เขาจิบชาคำหนึ่งก่อนจะวางถ้วยชาแล้วลุกขึ้น ยกมือสะบัดชายเสื้อเบาๆ เอ่ยอย่างไร้เยื่อใย “ข้าเพียงเก็บตัวฝึกวิชาไม่กี่วัน ก็มีปัญหารออยู่เป็นกองพะเนิน โดยเฉพาะยิ่งตอนที่ข้าไม่ได้เก็บตัวกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอเก็บตัวก็ผิดคำสัญญากับเฟิ่งจิ่วเสียแล้ว”
พูดมาถึงตรงนี้ โม่เฉินส่ายหน้ายิ้มๆ ชำเลืองมองน่าหลันจื่อเยี่ยนแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างแช่มช้าว่า “เรื่องของตัวเองก็จัดการเองก็แล้วกัน! แต่อย่างไรข้าก็ขอเตือนเจ้า เจ้าตัดใจเรื่องเหลิ่งซวงเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า เจ้ากับนางเป็นไปไม่ได้หรอก” เอ่ยจบ เขาก็สาวเดินจากไป
………………………………….
