่ลง แต่ยังคงไม่ได้สติ ฉะนั้นพวกข้าต่างก็กังวล”
“ข้ากลับไปดูพร้อมท่านก็แล้วกัน!” เธอเอ่ย หันไปกำชับพวกเหลิ่งหวาสองสามประโยค จากนั้นก็ออกไปทางประตูหลัง
หลังจากที่เฟิ่งจิ่วไปจวนหลิงไม่นาน โม่เฉินก็มาที่หอยาสวรรค์
แม้ว่าวันนี้ฟ้ามืดแล้ว แต่กลิ่นคาวเลือดข้างนอกก็ยังคงไม่จางหายไปหมด โดยเฉพาะร่องรอยจากการต่อสู้กันอย่างดุเดือดยังคงเหลือไว้ใหเห็นอย่างชัดเจน
เขาสาวเท้าเดินเข้าไปในหอยาสวรรค์ เห็นพวกเหลิ่งหวาอยู่ข้างใน จึงเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “พักนี้ข้าเก็บตัวฝึกวรยุทธ์อยู่ตลอด วันนี้เพิ่งออกจากการเก็บตัว จึงเพิ่งรู้เรื่องหอยาสวรรค์เอาป่านนี้”
เขารู้สึกผิดเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าพักนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น หนำซ้ำหอยาสวรรค์ก็มีคนเฝ้าอยู่มากมาย เขาจึงเก็บตัวฝึกวรยุทธ์ นึกไม่ถึงว่าพักนี้จะเกิดเรื่องขึ้นมากมายขนาดนี้ ด้วยเหตุนี้จึงอดรู้สึกผิดไม่ได้
เขารับปากเฟิ่งจิ่วว่าจะช่วยนางดูแลหอยาสวรรค์ ยามนี้กลับผิดคำพูด
“คุณชายโม่เฉินไม่จำเป็นต้องโทษตนเอง เรื่องนี้นายท่านเตรียมการไว้แล้ว พวกเรารับมือได้”
………………………………….
