ไม่ได้อ่อนด้อย กลับถูกตัดแขนเช่นนี้ เห็นชัดว่าดูเบาศัตรูมากเกินไป”
ชายวัยกลางคนก้มหน้า กัดฟันตอบว่า “เจ้าสำนัก กวนสีหลิ่นผู้นี้เป็นผู้ฝึกพลังเร้นลับระดับเทพนักรบขอรับ!”
ได้ยินอย่างนั้น คนบนที่นั่งสูงสุดสะดุดใจ “ระดับเทพนักรบ? เป็นผู้ฝึกพลังเร้นลับอย่างนั้นหรือ?”
“ขอรับ ข้าติดตามเจ้าสำนักมาหลายปี ไม่เคยคิดว่าจะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของผู้ฝึกพลังเร้นลับ ความแค้นนี้ข้าไม่อาจกล้ำกลืน เจ้าสำนักได้โปรดทวงความเป็นธรรมให้ข้าด้วยขอรับ!” เขาโขกหัวแรงๆ เพราะเขารู้ หากต้องการต่อกรกับกวนสีหลิ่นและเฟิ่งจิ่ว มีเพียงต้องขอร้องให้เจ้าสำนักออกหน้าเอง ไม่อย่างนั้น ใครไปก็ไร้ประโยชน์!
แขนของเขา เขาไม่มีวันปล่อยให้ถูกตัดขาดไปอย่างเสียเปล่าอย่างนี้แน่! ไม่ว่าจะเป็นภูตหมอเฟิ่งจิ่ว! หรือกวนสีหลิ่นผู้นั้น! หรือแม้แต่คนของนายแห่งตลาดมืด! ขอเพียงมีโอกาส เขาจะไม่มีทางปล่อยไปแม้แต่คนเดียว!
ครั้นได้ยินอย่างนั้น คนบนที่นั่งสูงสุดยกมือข้างซ้ายที่สวมถุงมือสีดำขึ้นจ้องมอง เปล่งเสียงหัวเราะเย็นชาในลำคอ “เจ้าถอยออกไปก่อนเถิด! อีกไม่กี่วัน หัตถ์หมื่นพิษของข้าก็จะฝึกสำเร็จแล้ว ถึงตอนนั้น ข้าค่อยจัดการกับพวกมันทีละคนๆ!” ขณะเอ่ย มือขอ
