พลันฉุกคิดได้ คนคนนี้ทำตัวราวกับโจร คงไม่ได้หมายตายาทิพย์ชนิดอื่นของเขาหรอกกระมัง?
เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาพลันตึงเครียดขึ้นมา หันไปจ้องเงาร่างที่กำลังเดินอยู่ในแปลงยาทิพย์ของเขาเขม็ง เห็นนางมองสำรวจยาทิพย์ของเขาไปทีละต้น หัวใจของเขาพลันตึงเครียด
เฟิ่งจิ่วเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอก หากมียาทิพย์ใดที่นางหมายตาเข้าจริงๆ เกรงว่าจะต้องวางแผนขุดหลุมล่อลวงเขาอีกเป็นแน่ ครั้นนึกได้เช่นนี้ เขารีบพูดว่า “เจ้าอย่ามัวแต่เดินไปทั่ว หญ้าเจ็ดดาราอยู่ข้างขวาของเจ้า ต้นที่อยู่ด้านในสุดคือต้นที่มีอายุห้าร้อยปี รีบขุดรีบไปเสียเถิด”
“เจ้าเขาเยี่ย นึกไม่ถึงว่าสวนยาทิพย์ของท่านจะครบครันถึงเพียงนี้! ล้วนเป็นยาทิพย์ที่หาได้ยากข้างนอกนั่น หนำซ้ำยังมีอายุหลายปีด้วย ท่านย้ายมาปลูกจากข้างนอกกระมัง?” เฟิ่งจิ่วหันไปยิ้มและถามเจ้าเขาเยี่ยที่กำลังจ้องเธอเขม็ง
“เจ้าไม่ต้องสนใจว่าข้าเอายาทิพย์เหล่านี้มาจากไหน เอาเป็นว่าเอามาจากไหนก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า รีบๆ เข้า ขุดหญ้าเจ็ดดาราต้นนั้นแล้วรีบไปเสีย ตอนนี้แค่เห็นเจ้าข้าก็ปวดหัวจะแย่แล้ว” เขาเอ่ยด้วยสีหน้ารังเกียจรังงอน
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ยิ้ม ตอบเขาว่า “ได้ๆๆ ข้าขุด
