แล้วก็จะไป ไม่รั้งอยู่นานแน่นอน” รอภายหน้ามีโอกาสเธอค่อยมาใหม่ก็ได้ อย่างไรเสียเขตอาคมและค่ายกลที่นี่ขวางเธอไม่ได้อยู่แล้ว
เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญ้าเจ็ดดาราอายุเจ็ดร้อยปีต้นนั้น ขุดอย่างระมัดระวังจนถึงรากของมันแล้วค่อยย้ายไปเก็บในห้วงมิติ ก่อนจะเดินออกมาเอ่ยกับเจ้าเขาเยี่ย “เจ้าเขาเยี่ย อย่างนั้นข้าไปแล้ว วันหน้ามีโอกาสค่อยมาใหม่”
ครั้นได้ยินประโยคสุดท้าย เจ้าเขาเยี่ยหน้าเปลี่ยนสี จ้องเธอด้วยสีหน้าหวาดระแวง “อะไรคือวันหน้ามีโอกาสจะมาใหม่? ต่อไปเจ้าอย่ามาอีก อย่ามาอีกเด็ดขาด”
เห็นเขาทำหน้าหวาดระแวง เฟิ่งจิ่วเผยยิ้มบางๆ “ชีวิตยังอีกยาวไกล เรื่องในภายภาคหน้าใครจะไปรู้? ท่านก็รู้ ข้ามีแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงอยู่กับตัว อยากไปไหนก็ล้วนสะดวกสบาย” สิ้นเสียง ก็เห็นเจ้าเขาเยี่ยหน้าเขียวคล้ำ รีบผลักพวกเขาสองคนออกไปข้างนอก
“ไปๆๆ ต่อไปอย่ามาอีก อย่าได้มาอีกเด็ดขาด ข้ากลัวเจ้าแล้ว หากเรื่องในวันนี้แพร่งพรายออกไป แล้วตาเฒ่าในอีกสามสำนักเซียนพวกนั้นต่างรู้ ข้ายังไม่รู้จะเอาหน้าที่ไหนไปเจอพวกเขา” เขาเอ่ยด้วยความเดือดดาล ผลักทั้งสองออกไป จากนั้นก็เดินเอามือไพล่หลังเดินเข้าไปในถ้ำ
เฟิ่งจิ่วเดินออกมาพ
