าแวบหนึ่ง จากนั้นก็แหงนหน้ามองป้ายชื่อหอยาสวรรค์ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงกลิ่นอายดุดันน่าพรั่นพรึงกระจายออกมา
“คนของตลาดมืดอยู่ที่นี่หรือไม่? จงมอบตัวคนออกมา! ไม่เช่นนั้น ข้าจะทำลายหอยาสวรรค์ของพวกเจ้าเสีย!”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแรงกดดันอันแข็งแกร่งกระจายไปทั่ว ทุกวาจากดทับไปยังเหลิ่งหวาราวกับมีน้ำหนักพันชั่ง ทำให้ร่างกายของเขาซวนเซเล็กน้อยภายใต้แรงสะเทือนจากแรงกดดันของอีกฝ่าย เม็ดเหงื่อผุดซึมบนหน้าผาก
“คนของตลาดมืดไม่ได้อยู่กับเรา” เหลิ่งหวาอดกลั้นต่อเลือดลมที่ป่วนพล่านไปทั่วร่าง ก่อนตอบเสียงเข้ม
“เหอะ! นี่คิดจะปกป้องพวกเขาอย่างนั้นหรือ? ใจกล้าไม่เบา!”
ชายวัยกลางคนแค่นเสียงขึ้นจมูก แรงกดดันที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่ออกจากตัวเขา ทว่าในเวลานี้ อาวุโสถานก้าวเข้ามายืนขวางหน้าเหลิ่งหวา ปัดป้องแรงกดดันขุมนั้นออกไป
“เกรงว่าท่านคงเข้าใจผิดแล้ว ที่นี่เป็นเพียงหอขายยา ไม่มีคนที่ท่านตามหาอยู่” อาวุโสถานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แม้พลังของเขาจะแข็งแกร่งกว่าเหลิ่งหวา แต่ก็มิใช่คู่ต่อสู้ของปราชญ์เซียนผู้นั้น หลังจากปัดป้องแรงกดดันที่อีกฝ่ายตั้งใจโจมตีมา หน้าผากของเขาก็เริ่มมีเหงื่อผุดซึมเช่นกัน
“อย่า
