็กหนุ่มอยู่ในระดับหลอมแก่นพลัง ระดับวรยุทธ์เช่นนี้เก็บยาทลายใจสีม่วงไว้กับตัวไปก็ไม่มีประโยชน์
เฟิ่วจิ่วยิ้มๆ “ไม่เป็นไร ต้องมีวันที่ข้าจะได้ใช้อย่างแน่นอน”
สิ้นเสียง เธอไม่เปิดโอกาสให้เจ้าสำนักเอ่ยอะไรอีก แต่หันไปมองไป๋ชิงเฉิงที่อยู่ข้างหน้า แล้วเดินมาย่อกายลงตรงหน้าอีกฝ่าย มองดูไป๋ชิงเฉิงที่ดวงหน้างามกลายเป็นสีขาวซีดไปแล้ว เธอหยักยิ้มมุมปาก ยิ้มพูดด้วยว่า “เจ้าแพ้แล้ว ต่อไปเจ้าก็ต้องเป็นคนรับใช้ของข้า”
ไป๋ชิงเฉิงขยับกลีบปากเล็กน้อย มองเด็กหนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์ตรงหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือด สุดท้ายกลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ นางรู้สึกเพียงหน้ามืดตาลาย ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาอย่างไรอย่างนั้น
เหตุใดนางต้องเกิดความโลภด้วย? เหตุใดต้องอยากได้แกนเคลื่อนย้ายของเขากันนะ? เหตุใดต้องเอาตนเองไปเดิมพันกับเขา? เพราะเหตุใดกัน…
เวลานี้ ในใจนางเต็มไปด้วยความเสียใจและร้อนรน แทบไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
“ท่านอาจารย์…ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย…”
นางดึงสติกลับมา นึกถึงท่านอาจารย์ของนาง รีบกุลีกุจอไปดึงชายเสื้อคลุมของอาจารย์เพื่อขอร้องเขา นางไม่อยากไปเป็นคนรับใช้ของเด็กหนุ่มผู้นั้น นางไม่อยาก!
เซียนหยวนเหอดึงชายเสื้อกลับ
