ขาโอสถก้าวออกมา หยุดยืนตรงหน้าโต๊ะ เอ่ยกับเฟิ่งจิ่วว่า “ในนี้เป็นชื่อของยาระดับหก ในเมื่อเราจะแข่งเรื่องความสามารถในการกลั่นยา เช่นนั้นระดับของยาจะต่ำไม่ได้”
“อืม เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว” เฟิ่งจิ่วรับคำ สายตาจับจ้องไปยังกระบอกไผ่ แปลกใจว่าเอาไว้ใช้ทำอะไร
ราวกับรู้ว่าเฟิ่งจิ่วกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เจ้าเขาโอสถยกกระบอกไผ่ขึ้น เอ่ยว่า “ในนี้เป็นชื่อของยาทิพย์สิบชนิด ให้หนึ่งในพวกเราจับเพื่อตัดสินว่าต้องกลั่นยาอะไรในการประลอง”
ขณะเอ่ย เขาเอียงกระบอกไผ่ไปทางเฟิ่งจิ่วเล็กน้อย “เจ้าเป็นแขก เจ้าจับก็แล้วกัน!”
เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มๆ “แขกแล้วแต่เจ้าบ้าน ท่านเป็นเจ้าเขาแห่งยอดเขาโอสถ ท่านจับดีกว่า!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นก็เชิญศิษย์หลานไป๋จับให้พวกเราก็แล้วกัน!” เจ้าเขาโอสถเอ่ย หันกระบอกไผ่ไปทางไป๋ชิงเฉิง
เห็นเช่นนั้น ไป๋ชิงเฉิงชะงักเล็กน้อย มองทั้งสองแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบกระดาษที่ถูกม้วนเป็นวงกลมออกมา จากนั้นก็ยื่นให้เจ้าสำนัก
เจ้าสำนักรับไปเปิดดู แววตาไหวระริก เขาหันไปมองทั้งสองคนแล้วคลี่กระดาษในมือออก…
………………………………….
