่างนั้นหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!
“หากข้าชนะ ฮี่ๆ” เธอหัวเราะ รอยยิ้มนั้นแลดูเจ้าเล่ห์ชอบกล สายตากวาดมองเรือนร่างของไป๋ชิงเฉิง “จะเดิมพันก็ย่อมต้องมีของเดิมพันอยู่แล้ว ข้าเอาแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงเป็นของเดิมพัน ส่วนเจ้าน่ะ ดูแล้วก็มีแต่ตัวเจ้าเท่านั้นที่พอจะมีค่าหน่อย”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ไป๋ชิงเฉิงจ้องเขาอย่างหวาดระแวง
“ก็เอาตัวเจ้าเป็นเดิมพันอย่างไรเล่า!” เฟิ่งจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย เหลือบมองนางแวบหนึ่ง “เจ้าคิดว่า ทั้งตัวของเจ้ายังมีอะไรที่เข้าตาข้าอีกงั้นหรือ? หากจะมี ก็คงจะมีแต่ใบหน้าที่เจริญหูเจริญตาของเจ้าเท่านั้น”
นางหรี่ตา ยิ้มเอ่ยว่า “หากเจ้ากล้าก็เอาตัวเจ้ามาเดิมพัน อย่างอื่นข้าไม่พึงใจ”
“จะ เจ้าช่างไร้ยางอาย!”
เพราะคำพูดของเฟิ่งจิ่ว ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความอาย ตวัดฝ่ามือใส่เฟิ่งจิ่วด้วยความโมโห วาจานี้หากผู้หญิงเป็นคนพูดก็เรื่องหนึ่ง แต่คนพูดกลับเป็นผู้ชาย ให้นางเอาตัวเองไปเดิมพัน? นี่เท่ากับจะให้นางขายตนเองอย่างนั้นหรือ? ผู้ชายคนนี้ หน้าตาหล่อเหลา แต่กลับหื่นกามถึงเพียงนี้!
เฟิ่งจิ่วหลบการโจมตีของนางได้อย่างง่ายดาย ขณะเดียวกันก็คว้ามือนาง ก่อนจะกระชากให้นางมานั่งบนตัก อีกมื
