อหนึ่งโอบร่างบาง ชะโงกหน้ากระซิบถามข้างหูนาง “ข้าจะไร้ยางอายได้อย่างไรกัน? ข้าก็แค่คิดว่ากำลังขาดสาวใช้อยู่พอดี หากเจ้าแพ้ก็ให้เจ้ามาเป็นสาวใช้ให้ข้าเท่านั้นเอง เจ้าคงไม่ได้คิดอะไรแปลกๆ หรอกกระมัง?”
พูดมาถึงตรงนี้ เธอหยักยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือหนึ่งเชยคางกลมมนของนางขึ้นเล็กน้อย “หากเจ้ามีความคิดแปลกๆ เช่นนั้น ข้าก็สามารถ…”
“อะแฮ่ม!”
เซียนหยวนเหอกระแอมเสียงดังอย่างไม่อาจทนดูต่อไป เขามองเฟิ่งจิ่วอย่างไม่พอใจ เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างใจกล้านัก กล้าเกี้ยวพาลูกศิษย์ของเขาต่อหน้าเขาเช่นนี้ ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ
ซ่งหมิงกลับมุมปากกระตุก ทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเฟิ่งจิ่วจะหญิงก็ได้ชายก็ดี? ท่าทางยามเกี้ยวพาหญิงสาวนี้ ดูเป็นชายเสียยิ่งกว่าชายแท้ ดูท่า เขาคงต้องเรียนจากนางสักหน่อยแล้ว
“ปล่อยข้า!”
ไป๋ชิงเฉิงถลึงตาจ้องเฟิ่งจิ่วด้วยความอับอายระคนโมโห เป็นครั้งแรกที่ถูกชายหนุ่มโอบกอดอย่างใกล้ชิดอย่างนี้ ใบหน้าของนางแดงก่ำ สมองสับสนวุ่นวาย ยิ่งเห็นคนตรงหน้ายังคงยิ้มกว้างก็ยิ่งรู้สึกชิงชัง
………………………………….
