ซ่งหมิง ประกายระริกพาดผ่านดวงตา
สมบัติที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ในพริบตา นี่เป็นสมบัติชั้นยอดทีเดียว เหตุใดมาอยู่กับเด็กหน่มเช่นนี้ได้? หากมีสมบัติอย่างนี้ หากพบเจออันตรายอะไรยามอยู่ข้างนอกก็สามารถรักษาชีวิตได้ เพียงแต่สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ แม้แต่ตระกูลของนางก็ยังไม่เคยมีเลย
เห็นไปชิงเฉิงมองแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงในมือเขา ซ่งหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คืนแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงที่พับเก็บแล้วให้เฟิ่งจิ่ว “เก็บเสีย”
ได้ยินอย่างนั้น รอยยิ้มพาดผ่านดวงตาไปอย่างรวดเร็ว เธอเอื้อมมือไปรับ ทว่าในตอนนี้เอง ไป๋ชิงเฉิงผู้นั้นก้าวเข้ามา
“คุณชาย แกนเคลื่อนย้ายในมือให้ข้ายืมดูสักหน่อยได้หรือไม่?” นางเอ่ยถามตรงๆ
เฟิ่งจิ่วที่กำลังจะเก็บแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงชะงักมือเพราะนางก้าวเข้ามา ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายแล้วเธอยิ่งยิ้มกว้าง เงยหน้ามองหญิงงามตรงหน้า เห็นนางจ้องมองด้วยแววตาคาดหวัง จึงมองนางด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ไม่ได้”
เธอปฏิเสธตรงๆ ไม่สนใจว่าดวงหน้าของคนงามตรงหน้าจะแข็งกระด้างอย่างไร เพียงเก็บแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงใส่ห้วงมิติต่อ สมบัติของเธอ ทำไมต้องให้นางดูด้วย?
อาจเพราะคาดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะปฏิเสธคำขอร้องนางตรงๆ นางจ้
