องเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาลึกซึ้ง ถามว่า “คุณชายชื่ออะไรหรือ?”
ซ่งหมิงที่อยู่ด้านหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยปากอะไร เพียงยืนดูอยู่เงียบๆ ด้วยสีหน้าเหมือนกำลังดูฉากสนุกอยู่
เฟิ่งจิ่วที่ได้ยินคำถาม เพียงยิ้มตอบว่า “แค่พบกันเพียงครั้งเดียว จะบอกชื่อแซ่ส่งเดชกันได้อย่างไร? ผู้ใหญ่ในบ้านข้ากำชับมา เพราะข้าหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ต้องป้องกันไม่ให้มีหญิงสาวมาติด ฉะนั้นข้าต้องรักษาระยะห่างจากหญิงสาวไว้สามก้าว”
พูดมาถึงตรงนี้ เธอเห็นคนงามตรงหน้าเริ่มมีสีหน้าแย่ลง จึงเอ่ยว่า “คนงาม เจ้าอยู่ใกล้ข้าเกินไปแล้ว นี่จะทำให้ข้าเข้าใจผิดได้ว่าเจ้าหวังอะไรจากตัวข้า”
ซ่งหมิงที่ได้ยินอย่างนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเอามือไพล่หลัง เอ่ยกับเฟิ่งจิ่วว่า “ไปเถิด! ไปดื่มสุราสักสองสามถ้วยที่จวนถ้ำของข้า”
ครั้นเห็นอย่างนั้น ไป๋ชิงเฉิงเม้มปาก นัยน์ตางามแฝงไอเย็นจ้องมองทั้งสองคน เนิ่นนาน จึงค่อยหันตัวเดินกลับไปยังทิศที่นางมา
………………………………….
