อย่างนี้เอง” เขาพยักหน้า เอ่ยอีกว่า “ใช่แล้ว เมื่อครู่เจ้าบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับแล้ว? อย่างนั้นอีกเดี๋ยวข้าพาเจ้าไปที่ยอดเขาโอสถก็แล้วกัน! จัดการธุระให้เสร็จเสียก่อน”
“ได้” เธอรับคำ ยกถ้วยสุราขึ้นจิบหนึ่งคำ
ในอีกด้านหนึ่ง ณ ยอดเขาลูกหนึ่ง ไป๋ชิงเฉิงกำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้อาจารย์ของนางฟัง
“ศิษย์เห็นเด็กหนุ่มผู้นั้นมีสมบัติล้ำค่าที่สามารถช่วยรักษาชีวิตได้ในมือ ฉะนั้นจึงคิดว่าหากมีของเช่นนั้นอยู่ แม้ลงเขาไปก็คงมีหลักประกันที่แน่นอน จึงอยากขอร้องให้ท่านอาจารย์ออกหน้า ศิษย์ยอมใช้สมบัติของศิษย์แลกกับคุณชายท่านนั้น จะไม่ให้คุณชายท่านนั้นเสียเปรียบอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างบนได้ฟังก็สีหน้าไหวระริก “แกนเคลื่อนย้ายจี๋กวง? ของเช่นนี้เป็นอาวุธเซียนอย่างดี หรือกระทั่งเปรียบได้ว่าเป็นสมบัติชั้นยอดเลยทีเดียว ทำไมเด็กหนุ่มอย่างนั้นถึงมีไว้ในครอบครองได้?”
“ท่านอาจารย์…” นางมองเขา ทำท่าจะพูดแต่ก็หยุด
“ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะสั่งให้คนไปสืบประวัติของเด็กหนุ่มคนนั้น แล้วค่อยหารือกับเจ้าสำนักและเหล่าเจ้าเขา แล้วค่อยตัดสินใจอีกที”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น นางลอบดีใจ รีบรับคำ
