จริงๆ” เขาเอ่ยพลางส่ายหน้า
“เจ้าอยู่ที่นี่ได้เป็นถึงระดับอาจารย์อาแล้ว มีโอกาสเอาเปรียบเจ้าได้ มีหรือข้าจะปล่อยไปง่ายๆ?”
เธอมองไปรอบๆ เห็นบรรดาศิษย์หญิงมองซ่งหมิงด้วยสายตาชื่นชมหลงใหล คารวะและขานเรียกว่าอาจารย์อาซ่งอย่างอ่อนหวานก่อนจากไป เธออดไม่ได้ที่จะมองหยอกล้อเขา “ดูท่าเจ้าอยู่ที่นี่มีโชคเรื่องความรักไม่น้อย! ดูแต่ละคนลอบส่งสายตาให้เจ้า ข้ารู้อยู่แล้วว่าอยู่ที่นี่เจ้าต้องมีวาสนาด้านความรักที่ไม่เลวแน่ๆ”
“เจ้าอย่าล้อข้าเลย เจ้ากับข้ายังไม่รู้จักกันดีพออีกหรือ? หากมีคนที่ข้าชมชอบจริงๆ ข้าจะบอกเจ้าเป็นคนแรก” เขาเอียงหน้ามองเธอ เห็นดวงหน้าของเธอยังคงเหมือนเช่นเคย ท่าทางผ่อนคลายเกียจคร้าน ยังคงเหมือนเธอในความทรงจำ จึงเอ่ยว่า “เจ้ากับเซวียนหยวนโม่เจ๋อเป็นอย่างไรบ้าง? รอมาตั้งนาน พวกเจ้าก็ยังไม่เชิญไปดื่มสุรามงคลเสียที”
เมื่อได้ยิน เธอโบกมือแล้วทอดถอนใจเล็กน้อย “เฮ้อ เราสองคนมักจะคนหนึ่งอยู่เหนือคนหนึ่งอยู่ใต้ ไม่นานนี้เขาออกเดินทางไปนอกมหาสมุทร ไม่รู้จะกลับมาเมื่อใด ตอนนี้ข้าอยู่ในเมืองร้อยนที มีหลายเรื่องต้องสะสาง มีเวลาคิดเรื่องเชิญเจ้าไปดื่มสุรามงคลเสียที่ไหน”
“เรื่องครอบครัวของเจ้าพวกข้าก็
