ครั้งนี้ เธอสามารถเดินผ่านไปได้อย่างง่ายดายไร้อุปสรรคกีดขวาง
หลังข้ามผ่านเขตอาคม เธอยักคิ้ว หันกลับไปมองข้างหลังพลางยิ้มๆ ก่อนจะสาวเดินไปยังยอดเขา ระหว่างทาง สองเท้าของเธอไม่แตะพื้น ราวกับขี่สายลม ความเร็วไม่ได้ช้าไปกว่ายามเหาะเหินเลยแม้แต่น้อย
“สำนักตะวันฉาย”
เธอมาถึงหน้าประตูใหญ่บานนั้น แหงนหน้ามองประตูสำนักเซียนสูงตระหง่านที่ปิดสนิทอยู่ตรงหน้า ขณะกำลังจะก้าวไปข้างหน้า ก็พลันเห็นพลังกระบี่สองสายพุ่งเข้ามา เธอเขย่งปลายเท้าตีลังกาขึ้นกลางอากาศ หลบพลังกระบี่สองสายนั้น ก่อนจะทิ้งตัวลงยืนบนพื้น ไม่นานก็ได้ยินเสียงตวาดสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน
“ใครน่ะ! กล้าบุกรุกสำนักเซียนตะวันฉายของเรา!”
ศิษย์สำนักสวมชุดคลุมสีขาวสองคนยืนถือกระบี่ขวางอยู่หน้าประตูสำนัก เพ่งมองเฟิ่งจิ่ว
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มเอ่ยว่า “ทั้งสองท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าไม่ได้จะบุกรุกสำนักตะวันฉายของพวกท่าน ข้าเดินเข้ามาอย่างโจ่งแจ้งเลยต่างหาก”
“พูดจาเหลวไหล!”
หนึ่งในสองคนนั้นตวาด “สำนักของเราวางเขตอาคมไว้ ผู้ใดไม่มีป้ายประจำตัวของสำนักก็ขึ้นเขามาไม่ได้! แต่เจ้า เห็นชัดว่าไม่ใช่คนของสำนักเรา แล้วเข้ามาได้อย่างไร! ฆ่าเสีย!
