ารรักษาที่หอยาสวรรค์ จึงมาขัดขวางข้าใช่หรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงข้างนอก คนในหอยาสวรรค์ก็เดินออกมา หนึ่งในนั้นมีหยางเสี่ยวเอ้อร์อยู่ด้วย รวมถึงเหลิ่งหวากับตู้ฝาน
เหลิ่งหวากับตู้ฝานเห็นเฟิ่งจิ่วกลับมาก็ดีใจ ทว่าเห็นหญิงสาวนางนั้นกำลังต่อว่านายท่าน ซ้ำยังขวางทางเดินไม่ให้นายท่านเข้ามา ทั้งสองจึงหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เดินเข้าไปหา
หยางเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ข้างๆ กำลังจะวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ แต่กลับถูกเหลิ่งหวาดึงไว้ก่อน
หยางเสี่ยวเอ้อร์มองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเห็นเขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ดูไปก่อน”
“ผู้ดูแลเหลิ่ง คุณชายของข้าให้ข้ามาเอายา” ชายหนุ่มคนหนึ่งท่าทางคล้ายพ่อบ้านคนหนึ่งเดินเข้ามา ก่อนยื่นป้ายห้อยเอวให้เหลิ่งหวา
ได้ยินอย่างนั้น เหลิ่งหวามองป้ายห้อยเอวแวบหนึ่ง ก่อนจะกวักมือเรียกหญิงขายยาในร้านมากำชับ “พอพ่อบ้านเฉินไปหาฟั่นหลินข้างใน”
“เจ้าค่ะ” หญิงขายยารับคำ ก่อนจะเชิญพ่อบ้านคนนั้นเข้าไป
หญิงสาวอายุน้อยที่ขวางเฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้น กอปรกับเห็นชาวบ้านมามุงดูกันมากมาย อดหันไปถามเหลิ่งหวาไม่ได้ “ท่านเป็นผู้ดูแลของหอยาสวรรค์หรือ?”
“ถูกต้องแล้ว” เหลิ่งหวาพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เพีย
