งแต่รอยยิ้มนั้นกลับขึ้นไปไม่ถึงดวงตา เขายังไม่ลืม เมื่อครู่หญิงนางนี้กำลังด่านายท่านของเขา
“ผู้ดูแล เด็กหนุ่มคนนี้ เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนดี เขายุยงให้เถ้าแก่โรงเตี๊ยมนอกเมืองไล่พวกข้าแม่ลูกออกไป ทำให้พวกข้าต้องตากลมหนาวทั้งคืน ไม่เพียงเท่านี้ เขายังลบหลู่ภูตหมอแห่งหอยาสวรรค์ บอกว่าภูตหมอมีวิชาแพทย์ไม่สู้เขา บอกว่าภูตหมอ…” นางยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกตัดบทเสียก่อน
เฟิ่งจิ่วที่ฟังอยู่ได้แต่ส่ายหน้า เดินเอามือไพล่หลังเข้าไปในหอยาสวรรค์ จากนั้นหันไปกำชับตู้ฝาน “ไล่นางไป”
“ขอรับ นายท่าน” ตู้ฝานรับคำ ก่อนเหลือบมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมุมปาก เห็นสายตาตกตะลึงและเหลือเชื่อของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายชุดเขียวเมื่อครู่เป็นใคร? ไม่รู้ล่ะสิ? ไม่เป็นไร ข้าบอกเจ้าเอง นั่นคือนายท่านแห่งหอยาสวรรค์ของเรา หรือก็คือภูตหมอที่เจ้าพูดถึง เจ้าว่าเขาลบหลู่ภูตหมอ? ยุยงเถ้าแก่โรงเตี๊ยมให้เจ้าออกไปตากลมหนาวข้างนอกทั้งคืน? หึๆ หากเป็นอย่างนั้นจริง ข้าก็บอกได้คำเดียวว่า เจ้าสมควรโดนแล้ว”
ตู้ฝานโบกพัดในมือ ใบหน้าประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับเย็นยะเยือก
………………………………….
