กอดขาเขาไว้
“อย่าไล่ข้าไป ข้ามาขอรับการรักษา ขอร้องล่ะ ภูตหมอได้โปรดช่วยลูกข้าด้วย ลูกข้าป่วยใกล้ตายแล้ว…”
ตู้ฝานก้มหน้ามองหญิงสาวที่กอดขาเขา แสยะยิ้มเย็นชาแล้วเอ่ยว่า “ที่ลูกเจ้าป่วยพวกข้าไม่ได้เป็นคนทำ แต่ หากเขาป่วยตาย นั่นเป็นเพราะเจ้า คนอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์มาขอร้องให้นายท่านช่วย ไสหัวไป!” เขากระชากขากลับ ก่อนจะสาวเดินเข้าไปข้างใน
“ไม่ ไม่ใช่แบบนี้…ต้องไม่ใช่แบบนี้…”
นางล้มลงไปบนพื้น ถูกองครักษ์เฟิ่งสองคนลากออกไป และเมื่อมองดูภาพนั้นอีกที ไม่มีใครสงสารนางอีกแล้ว ตรงกันข้าม กลับรู้สึกว่าสมควรแล้ว
ด้านในหอยาสวรรค์
“พี่สาวเฟิ่ง ผู้หญิงคนนั้นว่าท่านทำไม?” หยางเสี่ยวเอ้อร์ไม่พอใจ เสียแรงที่ตอนแรกนางยังอุตส่าห์สงสาร! นึกไม่ถึงกลับทำร้ายพี่สาวเฟิ่งของนางอย่างนั้น น่าชังนัก
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ไม่มีอะไรหรอก แค่บังเอิญเกิดเรื่องอะไรนิดหน่อยตอนอยู่นอกเมือง”
“ไม่จำเป็นต้องสนใจนางอีก ใช่สิ ทำไมข้ารู้สึกเหมือนว่าเจ้าผอมลงไม่น้อย? พักนี้เจ้าไม่ได้กินข้าวให้ดีหรือ?” เธอมองหยางเสี่ยวเอ้อร์ที่ผอมลงไม่น้อย เห็นดวงหน้าที่เคยอ้วนกลมกลายเป็นเรียวเล็ก ดูผอมเพรียวขึ้นมาก
ได้ยินอย่างนี้ หยางเสี่ยวเอ้อร์รู้สึก
