ร้อนตัวเล็กน้อย เพราะพักนี้นางไม่ได้กินข้าวให้ดี สุดท้ายถึงขั้นล้มป่วยด้วยซ้ำ!
“ไม่นะเจ้าคะ ข้ากินข้าวครบทุกมื้อ พะ เพียงแต่ข้าฝึกวรยุทธ์ตอนเย็น ฉะนั้นจึงผอมลงไปหน่อย” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา รู้สึกเหมือนข้ออ้างนี้ฟังขึ้น!
เหลิ่งหวาที่อยู่ด้านหนึ่งได้ยินก็เผยยิ้ม เอ่ยกับเฟิ่งจิ่ว “นายท่าน ท่านเดินทางมาไกลคงเหนื่อย กลับไปพักที่จวนก่อนดีหรือไม่?”
“คนของตลาดมืดยังมาไม่ถึงหรือ?” เธอถาม
“ยังไม่ถึงขอรับ แต่พวกเขาเคยมาถามแล้ว ข้าคิดว่าอีกสองสามวันน่าจะมาถึง”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วพยักหน้า เอ่ยว่า “อย่างนั้นก็กลับจวนก่อนเถิด!”
“อย่างนั้นข้าตามนายท่านกลับไปด้วย จะได้รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะนี้ให้นายท่านฟังด้วย” เหลิ่งหวาเอ่ย
“อืม” เธอตบไหล่หยางเสี่ยวเอ้อร์ บอกว่า “ข้ากลับก่อน เจ้าอยู่ช่วยงานที่นี่นะ”
“ได้ พี่สาวเฟิ่งกลับไปพักผ่อนเถิด!” หยางเสี่ยวเอ้อร์ส่งพวกเขากลับ จากนั้นกลับเข้ามาช่วยงานข้างใน
………………………………….
