่ำพูดประสบการณ์อันเลวร้ายระหว่างทางที่เจอ ทำให้ผู้คนมารวมตัวมุงดูกันอยู่หน้าหอยาสวรรค์มากมาย
ด้านนอกหอยาสวรรค์ หยางเสี่ยวเอ้อร์ได้ยินหญิงสาวคร่ำครวญ ก็เดินเข้าไปข้างใน มาหยุดอยู่ข้างเหลิ่งหวา “พี่ชายเหลิ่งหวา พี่ชายตู้ นางดูน่าสงสารมาก พวกเราจะไม่สนใจนางจริงหรือ?”
เหลิ่งหวากับตู้ฝานนั่งดื่มชาอยู่ที่โต๊ะชาชั้นหนึ่ง ได้ยินคำถามของหยางเสี่ยวเอ้อร์ ทั้งสองมองหน้ากันอย่างยิ้มๆ ก่อนที่ตู้ฝานจะตอบว่า “ใต้หล้านี้มีคนน่าสงสารถมเถไป ผู้หญิงคนนี้น่าสงสารตรงไหนกัน? ข้าไม่เห็นรู้สึกได้เลย”
“แต่นางบอกว่าลูกนางป่วยหนักมาก ข้าเองก็เห็นแล้ว ลูกนางหน้าซีดมากจริงๆ” ว่ากันตามตรง นางทนดูไม่ได้จริงๆ เพราะอย่างไรเด็กก็ยังอายุน้อยขนาดนั้น หากป่วยหนักอะไรจริงๆ ขั้นมาเล่า? ปล่อยไว้ไม่ดูดำดูดี จะไม่เลือดเย็นเกินไปหรือ?
ได้ยินอย่างนั้น เหลิ่งหวาจึงอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “บางทีลูกนางอาจป่วยหนักจริงๆ แต่วิธีการของหญิงสาวนางนี้เกินไปหน่อย”
………………………………….
