คิดในใจว่าเมื่อครู่คุณชายคนนี้อาสารักษาให้ลูกชายนาง แต่นางกลับไม่ยอม ตอนนี้นางอุ้มเด็กมาขอให้เขาช่วยรักษา เขาคงไม่ปฏิเสธกระมัง?
แต่ทว่า นางสำคัญตัวเองมากไป และดูเบาคนอื่นมากไปเช่นกัน นั่นจึงทำให้พลาดโอกาสไป
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วอมยิ้ม ยกถ้วยสุราขึ้นจิบ เอ่ยว่า “เมื่อครู่ตอนข้าจะช่วยลูกของเจ้า เจ้าปฏิเสธเอง ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ก็ไปหาคนอื่นเถิด! ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์แล้ว”
หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นก็ชะงัก เอ่ยว่า “คุณชาย เมื่อครู่ข้าน้อยไม่รู้ว่าคุณชายมีความสามารถ แล้วข้าก็กลัวว่าลูกของข้า…”
“โอกาสมีเพียงครั้งเดียว ในเมื่อพลาดไปแล้ว ก็คือพลาดไปแล้ว ต่อไปจะเป็นเช่นไรก็เป็นเรื่องของพวกเจ้า ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าแล้ว”
“คุณชายรักษาลูกข้าได้จริงหรือ?” หญิงสาวได้ยินคำพูดของเขา ก็อดถามไม่ได้ เพราะเด็กหนุ่มหน้าตามั่นใจ น้ำเสียงราวกับโรคนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาแม้แต่น้อย
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ คีบถั่วดินขึ้นมากิน ทำราวกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะเป็นอากาศธาตุ
“คุณชาย ช่วยคนหนึ่งชีวิตยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดยอด คุณชายได้โปรดช่วยลูกข้าด้วยเถิด!” นางอุ้มลูกคุกเข่าขอร้อง
มองดูหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เฟิ่
