ทางรักษา ความอัดอั้นตันใจและโมโหในใจนางพลันระบายออกมาจนหมดในคราวเดียว
เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น สาวเดินมาหยุดตรงหน้านาง เธอในตอนนี้เริ่มไม่พอใจขึ้นมาแล้ว ใบหน้าสะอาดสะอ้านไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตากระจ่างใสดูเยือกเย็น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดสีอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ข้าเชิญเจ้านั่งหรือ? เจ้าเป็นใคร? คู่ควรนั่งร่วมโต๊ะกับข้ารึ?”
หญิงสาวขวัญเสียเมื่อเห็นใบหน้าเย็นชาของเฟิ่งจิ่ว แต่ครั้นเห็นสายตาและสีหน้าดูแคลนของเด็กหนุ่ม ก็อดรู้สึกอับอายและเคืองแค้นไม่ได้ “เมื่อกี้เจ้ายังเชิญข้าดื่มสุราอยู่!”
“นั่นเป็นเพราะข้าอารมณ์ดี ข้าจึงให้เจ้านั่ง แต่ตอนนี้ ข้าไม่ได้ให้เจ้านั่ง” เธอยิ้มเย็น ยืนมองหญิงสาวที่เสียหลักนั่งอยู่บนพื้นด้วยหางตา “ไม่ดูฐานะตนเอง ยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้าอีก?”
เวลานี้ เถ้าแก่ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด หันไปสั่งเสี่ยวเอ้อร์ เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้าแล้วเข้าไปลากหญิงสาว “ลุกขึ้นๆ ออกไปๆ! พวกเราที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างเจ้า!” เสี่ยวเอ้อร์กึ่งดึงกึ่งลากนางออกไปจากโรงเตี๊ยม
………………………………….
