บอกว่าเป็นโรคที่รักษาไม่ได้ เด็กหนุ่มคนนี้จะมีความสามารถรักษาหายได้จริงๆ หรือ? หรือคิดจะใช้ลูกนางเป็นตัวทดลองเพื่อฝึกฝนจริงๆ?
นึกมาถึงตรงนี้ นางอุ้มเด็กถอยหลังไปด้วยความหวาดระแวง พลางเอ่ยว่า “ข้าน้อยขอบคุณคุณชาย ลูกคือชีวิตของข้า อภัยที่ข้าน้อยไม่กล้าลองส่งเดช” พูดจบ นางก็อุ้มเด็กถอยกลับไปที่มุมเดิมอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วส่ายหน้ายิ้มๆ เธอช่างยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ ช่างเถิด ตอนแรกเห็นว่าเด็กคนนั้นอายุยังน้อยจึงเกิดความสงสาร อยากช่วยนางรักษาลูกนางสักหน่อย นึกไม่ถึงคนอื่นเขากลับไม่ยอมรับน้ำใจ!
“แม่นางน้อย ข้าเห็นว่าเจ้าก็เป็นสาวงามนางหนี่ง ตอนนี้เป็นเวลากลางดึกพอดี ข้างนอกลมหนาวพัดโชยน่าเบื่อ หากเจ้าทำให้พวกเราพี่น้องมีค่ำคืนอันรื่นรมย์ได้ บางทีข้าอาจช่วยรักษาลูกในอ้อมแขนของเจ้าให้ เจ้าคิดว่าอย่างไร?” ชายสูงผอมที่นั่งอยู่ข้างหมอคนนั้นกล่าว ดวงตาจับจ้องไปที่ดวงหน้าที่นับว่าสะสวยของหญิงอายุน้อยนางนั้น
หญิงอายุน้อยตกใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น หน้าซีดเผือดไปทั้งดวง…
………………………………….
