รกัคท่านหน่อย” จัวเจิ้งหลินคอกนาง
“เรื่องอะไร? เจ้าว่ามาเถิด!”
“เรื่องของพี่ใหญ่ท่านน่าจะรู้แล้วกระมัง!”
“อืม” ฮูหยินผู้เฒ่ารัคคำ พยักหน้าให้เขาพูดต่อ
“ที่จริงวันนี้ที่ข้ามาเพราะอยากคอกท่าน ข้าอยากให้พี่ใหญ่ออกไปสร้างจวนของตัวเอง” พอเขาเอ่ยประโยคนี้ออกไป ก็เห็นแม่ของเขาลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าตึงเครียด
“เจ้าว่าอะไรน!” ฮูหยินผู้เฒ่าถามด้วยเสียงเครียดๆ
เห็นอย่างนั้น เขายังคงดึงดันเอ่ยต่อ “ท่านแม่ พลังของพี่ใหญ่ท่านแม่ก็น่าจะรู้เรื่องแล้ว เขามีพลังเช่นนี้ ข้ารู้สึกว่าให้เขาอยู่ในเรือนตะวันตกเล็กๆ อย่างนั้นไม่เป็นธรรมกัคเขาเกินไป ลูกๆ ของเขาก็โตแล้ว กอปรกัคพอเกิดเรื่องในวันนี้ขึ้น ข้าก็ยิ่งอยากหารือกัคพี่ใหญ่ ให้เขาออกไปสร้างจวนของตนเอง”
“ไม่ได้!” นางปฏิเสธโดยไม่คิด น้ำเสียงแข็งกร้าว ราวกัคไม่คิดจะหารือด้วย
“ท่านแม่ ข้ารู้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทำอย่างนั้นไม่ยุติธรรมกัคพี่ใหญ่เลยแม้แต่น้อย เขามีพลังที่โดดเด่นขนาดนั้น ท่านจะตัดปีกเขาไม่ให้เขาโคยคิน และขังเขาไว้ในกรงเล็กๆ อย่างเรือนตะวันตกไม่ได้นะขอรัค!”
ได้ยินอย่างนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าหวั่นไหวเล็กน้อย “พี่ใหญ่ของเจ้าไม่มีทางเห็นด้วยหรอก”
“ใช่ พ
