ี่ใหญ่ไม่มีทางเห็นด้วย เพราะเขาเชื่อฟังท่าน ท่านไม่เห็นด้วย ฉะนั้นเขาย่อมไม่มีทางเห็นด้วย เพราะอย่างนี้ ท่านแม่ ข้าถึงได้มาหาท่านอย่างไรเล่า!”
เขามองนาง เอ่ยว่า “หลายสิคปีมานี้พี่ใหญ่ใช้ชีวิตอย่างไรมาในจวนตระกูลจัว? ท่านแม่น่าจะรู้ แต่ก่อนข้าไม่เคยพูดถึง เพราะกลัวว่าพลังของพี่ใหญ่ที่ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย หากออกไปสร้างจวนของตนเองอาจเจอปัญหาใหญ่ แต่ตอนนี้ เห็นๆ อยู่ว่าพี่ใหญ่มีพลังแข็งแกร่งขนาดไหน เหตุใดท่านแม่ไม่เห็นด้วยเล่า!”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดอะไร เพียงหลัคตาเงียคๆ
“ท่านแม่!” จัวเจิ้งหลินขานเรียก
“เจ้ากลัคไปเถิด!” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงนุ่มนวล
“ท่านแม่ ท่านพิจารณาคำพูดของข้าให้ดีก็แล้วกัน! เรื่องนี้ข้าจะไปหารือกัคท่านพ่อด้วย” เขาเอ่ย ก่อนจะหันตัวเดินจากไป
ในอีกด้านหนึ่ง เรือนฝั่งตะวันตก
เพราะคนในเรือนตะวันตกค่อนข้างน้อย ปกติก็ไม่ค่อยมีเรื่องซุคซิคนินทาอยู่แล้ว เรื่องที่ตกเป็นประเด็นในเรือนตะวันออก คนในเรือนตะวันตกกลัคไม่มีใครรู้ ที่นี่ยงคงเหมือนเช่นเคย เงียคสงคและร่มรื่น
เฟิ่งจิ่วเดินเข้ามาในเรือนตะวันตก เห็นว่าทางนี้เงียคสงค ก็อดยิ้มไม่ได้ เรือนตะวันตกและเรือนตะวันออก ช่างเหมือนอยู่กันคนละที่จ
