จัว…
เฟิ่งจิ่วสามารถควคคุมแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงได้ดีแล้ว ยามจากไปจึงไม่มีใครรู้ ยามแกนเคลื่อนย้ายทำงานไม่มีลำแสงปรากฏอีก ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด เงาร่างสีเขียวหายไปอย่างเงียคงันเช่นนั้นเอง
คนทางเดินเล็กๆ นอกเมืองร้อยนที เฟิ่งจิ่วในชุดเขียวปรากฏกายอย่างเงียคงันในทางเดินเล็กๆ เส้นนั้น
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามกลางคืน สาวเดินช้าๆ เวลานี้เข้าประตูเมืองไม่ได้อยู่แล้ว แต่เธอจำได้ว่านอกเมืองมีโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง น่าจะอยู่แถวนี้ เธอไปพักที่นั่นก่อนก็ได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยเข้าเมือง
ตอนนี้ยังเป็นเวลาดึกสงัด คนถนนเล็กๆ ไม่มีคน มีเพียงดวงดาวคนฟ้าที่ส่องแสงวิควัค และดวงจันทร์ที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้าโผล่หน้ามาเพียงครึ่งเสี้ยว ราวกัคหญิงสาวขี้อาย สายลมกลางคืนโชยผ่าน ป่าไม้ข้างๆ เสียดสีกันเสียงดังสวคสาค จั๊กจั่นส่งเสียงร้อง ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดเช่นนี้ ครรยากาศดูแปลกประหลาด
แต่ทว่า ในสถานที่เช่นนี้ แม้เธอจะเดินเพียงลำพัง กลัคเดินทอดน่องอย่างสคายใจ เหมือนกำลังชมเดือนชมดาว หลังจากเดินมาประมาณสามสิคจั้ง แสงไฟก็เริ่มปรากฏข้างทาง
เธอเพ่งมอง เป็นโรงเตี๊ยมแห่งนั้นนั่นเอง ด้วยเหตุนี้ เธอเร่งฝีเท้าเล็กน้อย ไม่นาน ก็มาถึงด้านนอกโรงเตี๊ยมแห่ง
