เรียกจัวจวินเยวี่ย พยักหน้าบอกให้เขาพับขากางเกงของจัวจวินหยางขึ้น
จัวจวินเยวี่ยเดินเข้ามาย่อกายนั่งข้างรถเข็น ช่วยพับขากางเกงขึ้นให้น้องรองของเขา เผยให้เห็นบริเวณเข่า
“เพราะขาของข้าไม่ดี จึงนั่งรถเข็นอยู่ในบ้านเป็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอก หากข้าลุกขึ้นยืนได้จริงๆ กลับไม่อยากเข้าสำนักใด แต่อยากออกไปฝึกฝนข้างนอก ท่องเที่ยวไปทั่ว ออกไปดูโลกภายนอก” ดวงตาแฝงประกายแห่งความหวังหันไปมองพี่ใหญ่ของเขา ยิ้มเอ่ยด้วยว่า “พี่ใหญ่ เมื่อถึงเวลานั้นหากท่านจะออกไปอีกครั้ง พาข้าไปด้วยดีหรือไม่?”
จัวจวินเยวี่ยเงยหน้ามองเขา พยักหน้ารับ “อืม”
ได้ยินอย่างนั้นแล้ว เฟิ่งจิ่วเผยยิ้ม ดวงตาเล็กหยี เอ่ยคล้ายทีเล่นทีจริงว่า “โลกภายนอกอันตรายมากนะ อย่าว่าแต่เจ้าเลย จากที่ข้ารู้มา พี่ใหญ่ของเจ้ายังเคยถูกเล่นงานเลย แถมยังเป็นประเภทที่…”
“อะแฮ่ม!”
จัวจวินเยวี่ยกกหูแดง กระแอมเบาๆ ขัดคำพูดของเฟิ่งจิ่ว หันหน้ามองไปทางเธอ สบเข้ากับรอยยิ้มหยอกล้อของเธอพอดี อดรู้สึกอับอายไม่ได้ รีบเบือนหน้าหนี ก่อนเอ่ยว่า “ฝังเข็มได้แล้วใช่หรือไม่?”
จัวจวินหยางเห็นอย่างนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ พี่ใหญ่ของเขาถูกเล่นงานอะไร? เหตุใดไม่
