ให้เฟิ่งจิ่วพูด? หนำซ้ำยังทำหน้าแปลกๆ อย่างนั้นด้วย?
“รีบร้อนไปไหน? คุยกันก่อนสิ!” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เมื่อวานตอนข้าเดินผ่านถนนตะวันตก ได้กลิ่นหอมของเป็ดแปดสมบัติ จู่ๆ ก็อยากกินขึ้นมา ทำอย่างไรดี?”
จัวจวินเยวี่ยกับจัวจวินหยางสองพี่น้องได้ยินอย่างนั้นก็มุมปากกระตุก ที่แท้นางก็ตะกละอยากกินเป็ดแปดสมบัตินี่เอง
“ข้าไปซื้อให้” จัวจวินเยวี่ยลุกขึ้น สาวเดินออกไปข้างนอก
พอพี่ใหญ่ของเขาออกไป จัวจวินหยางก็อดยิ้มถามไม่ได้ “พี่ใหญ่ของข้าถูกเล่นงานอะไรหรือ? ข้าเห็นหน้าตาเขาดูแปลกๆ ไป”
“คิกๆ…”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะคิกคัก เสียงนั้นฟังดูเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน กอปรกับสีหน้าแปลกๆ ของเธอ ดูขัดกับภาพลักษณ์เด็กหนุ่มชุดเขียวที่ดูหล่อเหลาบริสุทธิ์ของเขาอยู่บ้าง แต่ในสายตาของจัวจวินหยาง กลับรู้สึกว่าเธอเป็นคนอารมณ์หลากหลาย ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก
ยิ่งรู้จัก ก็ยิ่งรู้สึกว่าคนคนนี้มีหลายมุมหลายด้าน ไม่ว่าด้านใดล้วนทำให้ละสายตาออกไปได้ยาก…
………………………………….
