เขารับตำ เห็นนายท่านจะกลับแล้ว จึงถาม “นายท่านอยู่ทางนี้มีที่พักหรือยังขอรับ? ผู้น้อยมีเรือนอยู่ด้านหลังให้นายท่านไว้พักผ่อนได้”
“ไม่ต้องแล้ว” เธอโบกมือ ฝีเท้าที่กำลังเดินออกไปข้างนอกชะงักหยุด หันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง “พักนี้ข้าจะอยู่ที่ตระกูลจัว หากมีเรื่องด่วนอะไรก็ไปหาจัวจวินเยวี่ยได้ที่เรือนฝั่งตะวันตก”
“ขอรับ ผู้น้อยจะจำไว้” เขารับคำอย่างนอบน้อม พลางออกไปส่งเธอ ครั้นเห็นนายท่านจากไปแล้ว เถ้าแก่จึงรีบสั่งให้คนนำจดหมายไปส่งที่หอยาสวรรค์ในเมืองร้อยนที…
ในเมืองแห่งนี้ก็มีตลาดมืดเหมือนกัน เพียงแต่เฟิ่งจิ่วไม่ได้ไปเยือนเท่านั้น ยามนี้เธอลงหลักปักฐานในเมืองร้อยนที คนในตลาดมืดย่อมรู้ข่าวอยู่แล้ว หากนายแห่งตลาดมืดอาการไม่สู้ดี จะต้องส่งข่าวที่ไปหอยาสวรรค์แน่นอน
กลับเป็นตระกูลจัวทางนี้ ร่างกายของอาจารย์แม่ของเธอยังต้องการการรักษาฟื้นฟู ขาของจัวจวินหยางก็ต้องรักษาด้วยเช่นกัน เดาว่ายังต้องอยู่ที่นี่ไปอีกสักระยะหนึ่ง แต่นายแห่งตลาดมืดและเธอก็ถือว่ามีบุญคุณต่อกัน หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ อย่างไรเธอก็ต้องไปเยี่ยมเขาสักครั้ง
เพราะได้ยินข่าวของตลาดมืด เฟิ่งจิ่วเลยไม่มีอารมณ์เดินเที่ยวอีก เธอเดิน
