วนรอบหนึ่งแล้วกลับไปที่จวนตระกูลจัว ครั้นเข้าไปข้างใน ก็เห็นตาเฒ่าเดินมาหาทันที
“เจ้าไปไหนมา? ข้านึกว่าเจ้าแอบหนีไปเสียแล้ว” ฮุ่นหยวนจื่อเห็นเธอกลับมา ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
“ก็แค่ออกไปเดินเที่ยวสักหน่อย ทำไม? มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนนั่งลงข้างโต๊ะในลานสวน
“เจ้าคิดจะสอนวิชามวยไทเก๊กให้ข้าเมื่อใด?” เขานั่งลงข้างๆ ก่อนถาม
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขา ไม่พูดอะไร
เห็นอย่างนั้น ตาเฒ่าถลึงตา “เจ้าคงไม่ได้คิดจะผิดคำพูดหรอกนะ? เจ้าผิดคำพูดไม่ได้เด็ดขาด! ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นข้าจะ…”
“ไม่อย่างนั้นจะทำไม?” เธอยักคิ้วถาม
“ไม่อย่างนั้นข้าจะตามเจ้าไปตลอด ตามเจ้าไม่ให้ห่างแม้แต่ครึ่งก้าว!”
เฟิ่งจิ่วกลอกตา เอ่ยว่า “รอวันไหนข้าอารมณ์ดีค่อยว่ากันก็แล้วกัน!” เธอลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง เอ่ยกับฮุ่นหยวนจื่อที่กำลังจะเดินตามมาว่า “ข้าจะพักผ่อน ไม่ต้องตามมา”
ตาเฒ่าชะงัก ถลึงตา “ไหนเจ้าว่าจะฟื้นฟูสุขภาพอาจารย์แม่ของเจ้าอย่างไรเล่า? เจ้าจะเอาแต่กินๆ นอนๆ อย่างนี้ทั้งวันหรือ? นี่ไม่เท่ากับเสียเวลาเปล่าหรือ?”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้ท่านมาห่วงหรอก” เฟิ่งจิ่วตอบโดยไม่หันกลับมามอง หลังจากเข้าไปในห้องก็ปิดประตู
………………………………….
