น ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “เจ้าเป็นลูกศิษย์ของเขา แต่ข้ากลับละเลยเจ้าเช่นนี้ คืนนี้ที่จริงควรเชิญเจ้ามากินข้าวด้วยกันแท้ๆ”
“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” เธอเป็นคนไม่ถือสาเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
“ขาของจวินหยางรักษาหายได้จริงหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าถาม สายตาจับจ้องมาที่เฟิ่งจิ่ว
“รักษาได้เจ้าค่ะ เพียงแต่หากยังหายาไม่ครบก็ยังรักษาไม่ได้ เดาว่าต้องใช้เวลาสักหน่อย!” เฟิ่งจิ่วหยิบเข็มเงินออกมา พลางเอ่ยว่า “ขาของเขาไม่ได้ใช้การมานาน แม้จะหายแล้ว ก็ต้องฝึกฝนจึงจะเดินได้ ในเวลาสั้นๆ เกรงว่าจะยังเดินไม่ได้”
ได้ยินอย่างนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า ถามว่า “เขาไม่รู้วิชาแพทย์ วิชาแพทย์ของเจ้าไม่ใช่เขาสอนมาหรอกกระมัง?”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ” เฟิ่งจิ่วเงยหน้า มองนางด้วยนัยน์ตาแฝงรอยยิ้ม “ที่จริงจะว่าไปแล้ว ท่านอาจารย์ก็ไม่ได้สอนอะไรข้า เพราะเขาเหลือทิ้งไว้เพียงวิญญาณต้นดวงเดียว จึงสอนอะไรข้าไม่ได้ แต่เขาช่วยข้าเปิดเส้นชีพจรในร่าง และมอบกระบี่คมพยับให้ข้า แล้วยังทิ้งตำราลับไว้ให้ข้ามากมาย”
หลายปีมานี้ นอกจากความรู้ที่เธอเรียนมาในชาติก่อน อย่างอื่นล้วนศึกษาจากตำราลับเหล่านั้นด้วยตนเองทั้งสิ้น
ครั้นได้ยิน ฮูหยินผู้เฒ่าตะลึง แม้จะคาดเดาได
