้แต่แรกแล้ว แต่ตอนนี้นางถึงกับพูดออกว่าตอนนั้นฉู่ป้าเทียนเหลือไว้เพียงวิญญาณต้นดวงเดียว ย่อมสอนอะไรนางไม่ได้ ทว่าเพียงเพราะคำว่าอาจารย์ นางจึงช่วยเหลือพวกเขาอย่างนี้ น้ำใจนี้ทำให้นางอดซาบซึ้งไม่ได้
วันนี้ระหว่างพูดคุยกันนางบอกทางอ้อม หากครอบครัวของเจ้าใหญ่จะออกไปสร้างจวนของตนเองข้างนอกนางจะช่วยเหลือ แต่นางก็ยังคงตัดความเป็นไปได้นี้ จะว่าไปแล้ว นับเป็นความเห็นแก่ตัวของนาง
“ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าฮูหยินผู้เฒ่าเถิด! ไม่ต้องเรียกข้าว่าอาจารย์แม่แล้ว” นางเอ่ย
เฟิ่งจิ่วแปลกใจ มองหน้านางก่อนถามว่า “เพราะเหตุใด?”
“ยามนี้ข้าเป็นมารดาของผู้นำตระกูลจัว เจ้าว่า หากเจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์แม่จะไม่วุ่นวายกันไปใหญ่หรือ” นางยิ้มๆ เอ่ยว่า “เรียกข้าว่าฮูหยินผู้เฒ่าเถิด!”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ อย่างนั้นข้าจะฝังเข็มให้ท่านก็แล้วกัน!”
“อืม”
นางรับคำ เอนกายพิงหมอนต่ำเงียบๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายฝังเข็ม มองดูเฟิ่งจิ่วที่แต่งกายเป็นเด็กหนุ่มฝังเข็มให้นางด้วยสีหน้าจริงจัง นางเหม่อลอยและคิดไปเรื่อยเปื่อย…
เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปหลายปีขนาดนี้แล้ว เดิมนึกว่าจะไม่มีข่าวคราวของเขาให้ได้ยินอีกแล้ว นึกไ
