หากท่านเซียนโปรดปราน อีกเดี๋ยวข้ามอบให้ท่านสองไห”
“ฮ่าๆๆ อย่างนั้นข้าก็ไม่เกรงใจล่ะ” เขาหัวเราะเสียงดัง ท่าทางชอบใจมาก
ขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง เฟิ่งจิ่วที่ออกจากจวนกำลังเดินเล่นรอบๆ เธอชอบกินอาหารประจำถิ่น โดยเฉพาะของกินเล่นที่ขายตามแผงลอยข้างถนนเหล่านั้น หลังจากเดินวนรอบหนึ่ง เธอก็มานั่งที่แผงลอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง กินของกินเล่นที่เธอไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อด้วยซ้ำ
“ได้ยินหรือยัง? พักนี้หลายสาขาของตลาดมืดถูกทำลายไปไม่น้อยแล้ว ธุรกิจเสียหายหนักมาก พักนี้ตลาดมืดมักจะปิดบ่อยๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้แก้ปัญหาได้หรือยัง”
เฟิ่งจิ่วที่นั่งกินขนมอยู่ตรงมุมร้านได้ยินอย่างนั้นก็ยักคิ้วเล็กน้อย เธอหันไปมองข้างหลัง เห็นผู้ฝึกตนสองสามคนกำลังนั่งกินอาหารอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง พลางพูดคุยกันไปด้วย
“ตลาดมืดถูกเล่นงานงั้นหรือ? ทำไมข้าไม่ได้ยินข่าวเลย?”
พวกเขาที่กำลังนั่งคุยกันได้ยินคำถามจากเด็กหนุ่มชุดเขียว ก็มองพิจารณาเขาแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มตอบว่า “เจ้าได้ยินแล้วอย่างไร? คนที่กล้าเล่นงานตลาดมืดต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้ายังได้ยินมาอีกว่า นายแห่งตลาดมืดบาดเจ็บสาหัส ถึงขั้นอาการไม่สู้ดีเลยล่ะ”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่
