ลับถูกความหิวปลุกตื่น
หลังจัดแจงตนเองเสร็จ เดินออกมานอกห้องมองรอบๆ จึงเห็นว่าฟ้ามืดแล้ว โคมไฟในจวนถูกจุดให้แสงสว่าง กอปรกับเห็นว่าทิวทัศน์ยามค่ำคืนไม่เลว จึงอยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย
แต่ทว่า พอเดินออกจากลานสวนเธอเพิ่งนึกได้ เหมือนจัวจวินเยวี่ยบอกว่าจะสั่งให้คนเตรียมอาหารให้เธอ ช่างเถอะ เธอออกไปเดินเล่นข้างนอก ดูว่ามีอะไรน่ากินบ้างดีกว่า!
นึกถึงตรงนี้ รอยยิ้มแห่งความตื่นเต้นก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ เธอกระโดดเขย่งปลายเท้าออกจากจวนไปอย่างมีความสุข
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าในงานเลี้ยงของเรือนฝั่งตะวันตกไม่มีเงาเฟิ่งจิ่วปรากฏให้เห็น จึงเอ่ยถาม “เหตุใดเฟิ่งจิ่วไม่มาด้วย?”
“นางหรือ ไม่ต้องสนใจนาง ตอนเรามานางยังนอนอยู่ จวินเยวี่ยกำชับให้ห้องครัวเตรียมอาหารไว้ให้นางแล้ว ไม่เป็นไร เรากินของเราเถอะ” ตาเฒ่ายิ้มตาหยีตอบ จิบสุราคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยกับผู้นำตระกูลจัวว่า “สุรานี้หอมจริงๆ คงใช้เวลาหมักหลายปีกระมัง?”
ผู้นำตระกูลจัวกำลังประหลาดใจที่มารดาของเขามหาเด็กหนุ่มชุดเขียวที่ติดตามฮุ่นหยวนจื่อมา ขณะกำลังครุ่นคิดว่าเด็กหนุ่มชุดเขียวน่าสงสัยกันแน่ ก็ได้ยินฮุ่นหยวนจื่อถามขึ้นก่อน เขายิ้มตอบว่า “หมักมาหลายปีแล้ว
