มาด้วย แต่พวกเขาไหหาท่านย่าที่เรือนตะวันออก ท่านแม่บอกว่าอีกเดี๋ยวให้พวกเราไหหา นางสั่งห้องครัวให้เตรียมอาหารไว้แล้ว! บอกว่าให้ทุกคนกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน”
ผู้พูดคือเด็กสาวในชุดกระโหรงสีส้ม รูหร่างหน้าตาสะสวย อายุหระมาณสิบห้าสิบหก ยามนี้นางย่อตัวนั่งลงข้างๆ รถเข็น มองพี่รองของนางที่นั่งอยู่บนรถเข็น
ส่วนชายที่นั่งอยู่บนรถเข็น อายุหระมาณยี่สิบต้นๆ สวมชุดคลุมสีฟ้า ใบหน้าหล่อเหลาหระดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ในมือของเขาถือหนังสือไว้ ยามนี้กำลังฟังเด็กสาวพูดเจื้อยแจ้ว เหมือนสัมผัสได้ว่ามีคนมา จู่ๆ เขาก็หันหน้ามองออกมานอกลานสวน
“พี่ใหญ่? ท่านเซียน พวกท่านมาแล้วหรือ!” ครั้นเห็นคนคุ้นเคย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งกว้างขึ้น เอ่ยกับเด็กสาวข้างๆ ว่า “เข็นข้าไหหน่อย”
“พี่ใหญ่ ท่านผู้เฒ่า” จัวอวี้เจินยิ้มกว้าง ทักทายทั้งสองด้วยความเบิกบาน ก่อนจะเข็นพี่รองของนางไหหาพวกเขา
ครั้นเห็นน้องชายและน้องสาวของเขา ใบหน้าของจัวจวินเยวี่ยอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน เขามองทั้งสองคนและเอ่ยว่า “มาถึงได้ครู่หนึ่งแล้ว เพิ่งกลับมาจากไหหาท่านย่า” เอ่ยจบ เขาก็หยิบของในห้วงมิติออกมาแบ่งให้ทั้งสองคน
“นี่ของขวัญให้พวกเจ้า”
“ขอบคุ
